Δεν συνεχίζεται…

Ξύπνησα τα χαράματα με την εντύπωση πως ήμουν μόνος πάνω στη Γη! Μουσκεμένος από τον ιδρώτα κάποιου ονείρου που είχε ξεθωριάσει, αλλά ακόμη τριγύριζε βασανιστικά κάπου μέσα μου (σαν εκείνες τις απίστευτα εκνευριστικές μύγες που θαρρείς σε περιγελούν), βγήκα στο μπαλκόνι. Κοίταξα από ψηλά τον έρημο δρόμο και δεν υπήρχε τίποτα, ούτε παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ούτε πρωινοί διαβάτες, τίποτα. Ήταν μια βαριά αίσθηση μοναξιάς που την ένιωθα να ξαπλώνει σαν πάχνη πάνω στην πόλη.

Ότι έχεις για πέταμα...

Ξύπνησα από ένα έντονο όνειρο με μια φωνή που ακούστηκε δυνατή και καθαρή από το παράθυρο που πάλι είχα ξεχάσει μισάνοιχτο, μια φωνή κάπου έξω στον δρόμο που ακούω σχεδόν κάθε πρωί αλλά ποτέ δεν είχα παρατηρήσει πόσο ταιριαστά είναι αυτά που φωνάζει από το μεγάφωνο, με την ζωή ή το όνειρο από το οποίο με είχε ξυπνήσει. Ήταν απλά ο παλιατζής και δήλωνε με στόμφο: «Ότι έχετε για πέταμα μαζεύω…».

Το Αγαπημένο μου Τραγούδι

Με ρώτησε ποιο είναι το αγαπημένο μου τραγούδι… Τι να απαντούσα; Ποτέ δεν το είχα σκεφτεί, ποτέ δεν φαντάστηκα πως θα μου έκαναν αυτή την ερώτηση. Ποιο ήταν το αγαπημένο μου τραγούδι;

Μικρό καλοκαίρι, κρυφή πυρκαγιά…

Το καλοκαίρι έρχεται πάντα σαν εκείνα τα προδομένα από γονείς, αλητάκια, που σου επιτίθενται για να καθαρίσουν το παρμπρίζ του αυτοκινήτου σου. Στην θήκη δίπλα στο κιβώτιο ταχυτήτων έχεις σίγουρα κάπου πενήντα λεπτά (για ώρα ανάγκης) και το παρμπρίζ είναι πιο βρώμικο και από παραλία μετά από επιδρομή εκατοντάδων παραθεριστών, όμως εσύ αρνείσαι οργισμένα αυτό το καθάρισμα. Το διώχνεις το «αλητάκι» αν και γνωρίζεις πως το παρμπρίζ εκλιπαρεί για καθάρισμα…

Αυτό που απομένει μετά το πέρασμα της βροχής, είναι μονάχα λάσπη…

Ο χρόνος με τυλίγει σαν ένα πυκνό σύννεφο σκόνης που θέλει να θάψει κάτω από κόκκινο χώμα κάθε επική απόπειρα χαρτογράφησης της ύπαρξης μου. Κόκκινο, όπως το χρώμα του πάθους, εκείνο που κατεύθυνε τυφλά τα βήματα μου οδηγώντας με σε μικρές υπέροχες καταστροφές και τώρα σιγοσβήνει σαν φλόγα σε ξεχασμένο καντήλι. Προσποιούμαι πως περιμένω την βροχή να έρθει και να αναλάβει το ξέπλυμα αυτής της ενοχλητικής σκόνης, αλλά, ας μη γελιόμαστε… η σκόνη του χρόνου δυστυχώς δεν ξεπλένεται. Αυτό που απομένει μετά το πέρασμα της βροχής, είναι μονάχα λάσπη…

The Witch (2016)

Πόσο τρομαχτικός μπορεί να είναι δηλαδή, ένας λαγός;

Το όνειρο ενός ξύπνιου...

Ο Ambrose Bierce (1842 – 1914), ο σατιρικός δημοσιογράφος και παράξενος συγγραφέας του φανταστικού που η μυστηριώδης εξαφάνιση του είχε προκαλέσει ενδιαφέρουσες θεωρίες, είχε γράψει κάποτε: «Παρόν: Το κομμάτι της αιωνιότητας που χωρίζει τα εδάφη της απογοήτευσης από το βασίλειο της ελπίδας…». Εξαιρετικό! Σήμερα, η ελπίδα είναι συνώνυμη της απογοήτευσης και το παρόν αιώνια καταδίκη…   

Vicious (2015)

Ένα εξαιρετικό φιλμάκι τρόμου διάρκειας 12 λεπτών!

The Forest (2016) – Το Δάσος

Οι Ασιατικές παραδόσεις έχουν να παρουσιάσουν μερικές ιδιαίτερα ανατριχιαστικές στιγμές, γεγονός που ο κινηματογράφος τους φρόντισε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο. Πουθενά αλλού δεν συναντούμε τόσο άρρηκτα συνδεδεμένες με την κουλτούρα κάθε περιοχής πολλές και διαφορετικές ιστορίες φαντασμάτων, όσο στην σκοτεινή, ρομαντική και συχνά εφιαλτική λαογραφία χωρών όπως η Κίνα και η Ιαπωνία και αυτό (σε συνδυασμό με την έντεχνη χρησιμοποίηση πρωτότυπων jump scares) θεωρώ πως είναι και το μυστικό της επιτυχίας των Ασιατικών ταινιών τρόμου. Αυτή την επιτυχία θέλησε άπειρες φορές να εκμεταλλευτεί το Hollywood, είτε δημιουργώντας κάκιστα (τις περισσότερες φορές) remakes αυτών των ταινιών είτε παρουσιάζοντας την δική του «δυτικοποιημένη» εκδοχή σε αυτές τις παραδόσεις.

Η Τελευταία Φορά στους «Κύβους Ζάχαρης»

Εκείνο το μουντό βροχερό μεσημεράκι ο ομοιοκατάληκτος φίλος μου είχε μια διάθεση ρομαντικού ρεμβασμού, φλύαρης κουβεντούλας και χορταστικού οφθαλμόλουτρου. Για αυτόν τον σκοπό επιλέξαμε εκείνη την καφετέρια που είχαν άστοχα βαφτίσει «κύβοι ζάχαρης» και τώρα αποτελεί ένα τρέντυ μπουζοκοεστιατόριο, όπου νεαρές κορασίδες μπορούν να λικνίζουν τα σφριγηλά κορμιά τους σε ρυθμούς ποπ τσιφτετελιού επάνω στο τραπέζι που τρώει η παρέα τους, ανάμεσα σε φιλετάκια μαριναρισμένα με σάλτσα κάστανου και σαλάτες με πλιγούρι και μοναδικά ντρέσινγκ μαγιονέζας και φρούτων εποχής. 

Πρωινό παραλήρημα

Σήμερα ξύπνησα με διάθεση να πετύχω έστω μερικούς από τους δαιδαλώδεις και κατά καιρούς ασαφείς ή αδιευκρίνιστους στόχους μου... 

Planet Earth is Blue and there's nothing we can do...

«Κοιτά ψηλά… βρίσκομαι στον ουρανό. Έχω πληγές που δεν φαίνονται, πρωταγωνιστώ σε ένα δράμα που κανείς δε μπορεί να κλέψει.  Όλοι με γνωρίζουν τώρα…»

David Bowie  “Lazarus”

David Bowie (8 Ιανουαρίου 1947 – 10 Ιανουαρίου 2016)

Ο David Bowie υπήρξε ένας μοναδικός καλλιτέχνης, τόσο πολυδιάστατος και ψαγμένος, τόσο δημιουργικός και πολύπλευρος, που αν θέλεις να εντρυφήσεις παραπάνω στο έργο του (ιδιαίτερα την δεκαετία του ’70) πρέπει να σε διακρίνουν παρόμοια ερεθίσματα. Πρωτοποριακός και ένας από τους κύριους εκφραστές του Glam Rock, ο David Bowie κατάφερε να ξεχωρίσει σε σχέση με άλλους μουσικούς του glam rock που αν και έκαναν μεγάλες επιτυχίες στην Αγγλία, ελάχιστοι κατάφεραν να κάνουν το ίδιο και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Bowie έγινε διεθνής superstar προωθώντας την υιοθέτηση του glam style σε καλλιτέχνες όπως οι Lou Reed, Iggy Pop, New York Dolls και Jobriath του glitter rock που τους διέκρινε ένα πιο «μαύρο» στιχουργικά περιεχόμενο απ’ ότι αυτό τον Βρετανών ομολόγων τους.

Προσοχή στους Καλικάντζαρους!

Ότι δεν γνωρίζουμε ή ότι δεν πιστεύουμε, δεν σημαίνει και πως δεν υπάρχει. Είναι πολλές οι φορές που η φαντασία όρισε την πραγματικότητα και άλλες ακόμα όπου η πραγματικότητα ξεπέρασε την φαντασία. Οι ιστορίες που μέσα στους αιώνες διηγείται με πάθος η παράδοση σε πείσμα των καιρών που επιτάσσουν λογικές κυνισμού και δογματισμού, είναι παράδοξο να μην αναφέρουν αλήθειες και γεγονότα. Το τι θα πιστέψεις η θα προσπαθήσεις να ερμηνεύσεις περιορίζεται μονάχα από τα όρια που θέτει η φαντασία σου…

Christmas Horror Movies

Τα Χριστούγεννα δεν έχουν μόνο καλά ξωτικά που κατασκευάζουν ακούραστα όλο τον χρόνο παιχνίδια, χαρούμενα ελαφάκια με φωτεινές μύτες η ένα ιδεατό κλίμα αγάπης και καλοσύνης, έχουν και την σκοτεινή πλευρά τους όπου δεσπόζουν φριχτά υποχθόνια πλάσματα, τρομαχτικοί αστικοί μύθοι, παρανοϊκοί δολοφόνοι και ο Krampus, ο δαίμονας αντι-Αη Βασίλης…

Αν δεν υπήρχαν θύματα δεν θα υπήρχαν θύτες…

Στις δυο πρώτες τάξεις του δημοτικού είχα δασκάλα την κυρία Χαρά. Η κυρία Χαρά ήταν η λατρεία των γονιών και ο φόβος των παιδιών. Όχι πως δεν την συμπαθούσαμε, νομίζω πως πλέον όλοι την θυμόμαστε με γλυκιά νοσταλγία, απλώς οι εκπαιδευτικές τις απόψεις ήταν κάπως…παράξενες.

The Whisperer in Darkness (2011)

Το αιώνιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πάντα οι φίλοι του  H. P. Lovecraft είναι ότι οι περισσότερες ταινίες που είναι βασισμένες σε κάποιο από τα εφιαλτικά διηγήματα του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα, είναι συνήθως μέτριες έως πολύ κακές. Δεν υπήρξε ποτέ αξιόλογη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη κάποιας από εκείνες τις ανατριχιαστικές ιστορίες που όλοι έχουμε αγαπήσει, αλλά αυτό αντί να αποθαρρύνει τους φίλους του φανταστικού απλά μεγαλώνει τον πόθο τους για την μεγάλη στιγμή που ο κινηματογράφος θα τιμήσει τον Lovecraft όπως του αξίζει.

Here comes the war…

«Κάθε πόλεμος, όταν πλησιάζει, παρουσιάζεται σαν μια αναπόφευκτη πράξη αυτοάμυνας απέναντι σε ένα μανιακό δολοφόνο…»

- George Orwell (1903 – 1950)

Κώστας Τσάκωνας – Ένας όμορφος άνθρωπος

Όταν έχεις κάνει τρόπο ζωής το χιούμορ και την πλάκα, όταν επιλέγεις αυτή την ευχάριστη «φιλοσοφία» για να αντιμετωπίσεις κάθε δυσκολία, πιστεύω πως τίποτα δεν έχει την δύναμη να σε λυγίσει. Ούτε ο ίδιος ο θάνατος…

Βατικανό: Απόρρητοι Φάκελοι - The Vatican Tapes (2015)

Όταν γενικά ένα φιλμ προβάλλεται τόσο πολύ αρκετές ημέρες προτού κυκλοφορήσει, είναι σα να βρίσκεσαι σε μια τεράστια αγορά που όλοι πουλάνε κεράσια. Και τι κάνεις όπου ακούς πολλά κεράσια;

Ζούμε ανάμεσα τους!

Διάβασα κάπου πρόσφατα: «Όταν εμείς είχαμε πολιτισμό οι άλλοι ζούσαν ακόμη πάνω στα δέντρα και μας πετούσαν πράγματα στο κεφάλι… γι’ αυτό χαζέψαμε»! Σωστό μου φαίνεται…

Ο μπαμπάς μου ο Πυροσβέστης!

Όταν ήμασταν μικροί και πέφταμε πάνω σε όλους αυτούς τους ατελείωτους τσαμπουκάδες, έπρεπε να σκαρφιστούμε το μέσο ή τον τρόπο με το οποίο θα γλυτώναμε τις καρπαζιές. Ένα από τα πλέον διαδεδομένα επιχειρήματα ώστε να μην τολμήσει να σε πειράξει ο άλλος ήταν συνήθως το φανταστικό επάγγελμα του πατέρα, που υποτίθεται ότι προκαλούσε φόβο στους επίδοξους «καρπαζο-δότες». Τέτοια αγαπημένα επαγγέλματα ήταν ο «Αστυνομικός», ο «Πυροσβέστης» και γενικότερα οτιδήποτε φορούσε στολή…

Insidious: Chapter 3 - Παγιδευμένη Ψυχή: Κεφάλαιο 3 (2015)

Πες σε 3-4 φίλους σου να κρυφτούν μέσα σε ένα σκοτεινό σπίτι και βάλτους να πετάγονται ξαφνικά μπροστά σου φωνάζοντας «ΜΠΟΥ». Σίγουρα θα τρομάξεις. Αλλά αυτό δεν είναι ταινία…

Μου χαλάσατε το πρωινό…

Και εκεί που κάθισα χαλαρός και αγουροξυπνημένος μπροστά στον υπολογιστή να πιω το καφεδάκι μου, εμφανίστηκε κάποιος «μοχθηρός» με σκοπό να μου χαλάσει το πρωινό. Με λίγη έξυπνη αδιαφορία μπορώ να ξεγλιστρήσω. Έλα όμως που εμφανίζονται κι άλλοι αναπαράγοντας ενοχλητικά τις μοχθηρές διαθέσεις του πρώτου… Τι στο καλό; Βάλατε σκοπό όλοι να μας γαμήσετε την ψυχολογία;

Ευχή…

Η αρχή του Σεπτέμβρη μου έφερνε πάντα αυτή την ηλίθια αίσθηση «πείσματος» για τις ευχές που δεν δέχθηκα και που τόσο περίμενα κοιτάζοντας με αγωνία το κινητό μου. Η αυταπάτη μιας πραγματικότητας που θέλει τον χρόνο να φεύγει υπερβολικά βιαστικός και εμάς να περιμένουμε πάνω σε εκείνη την στιγμή που θεωρούμε πως ο χρόνος σταμάτησε και πως τίποτα δεν έχει αλλάξει. Έτσι, ξυπνώντας το παιδί μέσα μου, «κρατούσα μούτρα» και προσπαθούσα πάρα πολύ να ανταποδώσω την υποτιθέμενη αμνησία, να υποκριθώ τον επιδεικτικό ξεχασιάρη. Ποιος άλλωστε αντιλαμβάνεται την ματαιότητα σε όλα όσα πράττουμε σε όλη την διάρκεια της μικρής μας ζωής;

Wes Craven

Η αυλαία έπεσε οριστικά για έναν ακόμη ξεχωριστό και πολύ ταλαντούχο δημιουργό, ο οποίος έχει καιρό τώρα αποκτήσει ξεχωριστή θέση στις καρδιές των απανταχού φίλων των horror films. Ο Wes Craven δεν υπέκυψε στις παρανοϊκές και σκοτεινές «ορέξεις» κάποιου μανιακού δολοφόνου που στο τρελό του βλέμμα καίνε οι φλόγες της κολάσεως. Όχι… Αυτόν θα μπορούσε να τον αντιμετωπίσει! Ήταν η «κακιά αρρώστια» που χτύπησε ύπουλα και τον πήρε μακριά μας. Ο χειρότερος δαίμονας…

Το Πνεύμα του Κακού - Poltergeist (2015)

Οι βασικότεροι λόγοι ύπαρξης των remakes είναι η έλλειψη φαντασίας και φυσικά, τα χρήματα. Από την άλλη, αν υπάρξουν διαφορετικά κίνητρα, μπορούν να επιφέρουν κάτι αξιόλογο αν κατορθώσουν να εξελίξουν την ιστορία και αναβαθμίσουν οπτικά (και όχι μόνο) χρησιμοποιώντας την τεχνολογία, την αρχική δημιουργία. Επειδή όμως η σύγκριση του πρωτότυπου με το καινούργιο είναι αναπόφευκτη, θα πρέπει οι συντελεστές να έχουν πάντα κάτι νέο να πουν. Διαφορετικά το αποτέλεσμα είναι ταινίες σαν το «Poltergeist».     

Days Of Future Past

Lyubomir Bukov photography

Το καλοκαίρι είναι η εποχή που με φέρνει συχνότερα στο χθες. Μικρές στιγμές ιδρώτα και αναμνήσεων που επιφέρουν μεγάλες ανατριχιαστικές αλλαγές, σαν το πέρασμα του αλλόκοσμου κομήτη που μετατρέπει τους νεκρούς σε λαίμαργα ζόμπι, η αλλιώς η σκληρή υπενθύμιση ότι μεγαλώνω. Κάθε πισωγύρισμα όμως είναι και μια – έστω μηδαμινή- νίκη απέναντι στον χρόνο…

Κάθε στιγμή είναι μια υπέροχη ευκαιρία…

«Δεν ειν’ αργά, δεν ειν’ αργά ποτέ, φτάνει να θέλεις, να επιμένεις, να πιστεύεις…Για νέες ήττες, για νέες συντριβές, για όσα ποθείς μονάχα αξίζει να παλεύεις…»

ΝΑΙ στο ΟΧΙ, ΟΧΙ στο ΝΑΙ!

Οι οπαδοί του «ΟΧΙ» φρικάρουν γιατί θεωρούν πως δικαιώνονται οι οπαδοί του «ΝΑΙ» αλλά οι οπαδοί του «ΝΑΙ» σκυλιάζουν μήπως οι οπαδοί του «ΟΧΙ» αποδειχθούν πιο οπαδοί του «ΝΑΙ» από τους original οπαδούς του «ΝΑΙ» οι οποίοι διαδηλώνουν με πάθος υπέρ του «ΝΑΙ» για να κοντράρουν αυτούς που διαδηλώνουν υπέρ εκείνου του «ΟΧΙ» που δεν έχει καμία σχέση με το άλλο που δικαιώνει το «ΝΑΙ»…