Chariots of… Life…

Δεν ξέρω αν είναι τύχη η κατάρα που δεν γεννήθηκα 30 χρόνια αργότερα…

Σου μίλησα ποτέ για τον Ennio Morricone;

Κάποιος μου είχε πει κάποτε, πως οι πραγματικά σημαντικοί άνθρωποι στην ζωή μας είναι αυτοί που μας γνωρίζουν νέες μουσικές και μας κάνουν να τις αγαπήσουμε. Μουσικές που ίσως δεν άκουγες ποτέ, που πίστευες πως ποτέ δεν θα σου άρεσαν, και γίνονται ξαφνικά κομμάτι της ζωής σου…

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας – Εκεί, στην Άκρη του Απείρου…

Πιστεύω πως θα το έχεις ήδη μάθει, όμως δεν γίνεται να μην σου το πω και εγώ. Δεν γίνεται να μην το κουβεντιάσουμε, έστω κι αν αυτή την στιγμή μόνο ο ένας θα μιλάει. 

Μερικές φορές μπορώ να φανταστώ τις απαντήσεις ή και τις ερωτήσεις σου και αυτή η ψευδαίσθηση συζήτησης είναι σα μικροσκοπικό φωτάκι στο βαρύ σκοτάδι όλης αυτής της σιωπής. Αυτό που πολλοί δεν κατανοούν (η προτιμούν να μην κατανοούν) είναι πως δεν είναι μόνο η χαρά που έχει αξία αν την μοιραστείς, αλλά και η θλίψη. Έτσι, αυτή η δυσάρεστη είδηση, είναι κάτι που θέλω να το μοιραστώ μαζί σου, με τον ίδιο τρόπο που ήθελα να μοιράζομαι τα πάντα μαζί σου. Κι ας μην ήταν πάντα ευχάριστα. Δεν θα είχαν αξία αν ήταν…

My videos

Πρόσφατα videos που έφτιαξα...

Tom Petty – The Heartbreaker

Παγωμένα πρωινά, αγουροξυπνημένα πρόσωπα, χαστούκια στα μάγουλα για να ζεσταθεί το αίμα και να ξεμπλοκάρει η γλώσσα, δισταχτική (και ακαταλαβίστικη) «καλημέρα» μπροστά στο μικρόφωνο, ανέβασμα της ανάλογης «φέτας» στον μίκτη, play στο cd και, ξεκίνημα με τολμηρά μαθήματα πτήσης. Το «Learning to Fly» ήταν ίσως το δεύτερο πιο πολυπαιγμένο τραγούδι έναρξης στις εκπομπές μου (το άλλο ήταν το «Absolute Beginners» του Bowie) και ένα από τα ελάχιστα τραγούδια που άκουγα χωρίς να φορώ ακουστικά, δυναμώνοντας απλά την ένταση για να ακουστεί όπως του αρμόζει…

Λουκιανός Κηλαηδόνης – Ένας Cowboy στον Παράδεισο...

«Aν ποτέ πεθάνω, αν λέμε, αν, κάψτε ένα πιάνο κι ένα μπουφάν. Καίτε ένα αμάξι κάθε δειλινό, θέλω και τάξη, θέλω και χαμό. Δε θέλω φιέστες ούτε φωνές, τρεις μαζορέτες μ’ άσπρες στολές, ξανθούλες. Και κάποια μπάντα στο πουθενά να παίζει «Τα θερινά σινεμά». Θέλω ένα πάρτυ μες στο γκαζόν, κάποια Τετάρτη ίσως μ’ άπειρα γκαρσόν. Θα `χει ποτά για όλους, πιείτε ένα τζιν, δύο βότκες και δε θέλω μαύρα μόρτες, θέλω μπλου-τζιν…»…

Λουκιανός Κηλαηδόνης «Κούφια η Ώρα»

Leonard Cohen: "Remember me, I used to live for music…"

«Ο λόγος που γράφω είναι για να φτιάξω κάτι τόσο όμορφο όσο εσύ.. Όταν είμαι μαζί σου θέλω να γίνω το είδος του ήρωα που ήθελα να είμαι όταν ήμουν εφτά χρονών… ένας τέλειος άνδρας που σκοτώνει…»

- Leonard Cohen “The Reason I Write”

Θάνος Ανεστόπουλος – Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια…

Ο Χειμώνας ενός έτους που σαν κατά συρροή δολοφόνος σκοτώνει τις μνήμες της τέχνης, βρίσκεται ξανά στο κατώφλι μας. Είναι ένας Μπλε Χειμώνας που έρχεται να κλείσει τα πηγάδια των ψυχών που δεν θα τις θρέψει άλλο μάνας χάδι, και να σκορπίσει στον άνεμο τις στάχτες της φωτιάς που αιώνια αναρωτιόμαστε που πάει σαν σβήνει. Στο πέρασμα του ανθίζουν μονάχα Σαράβαλες Καρδιές. Ο Θάνος έφυγε πριν ο Μπλε Χειμώνας περάσει το κατώφλι -ίσως για να τον αποφύγει, ίσως για να τον χρωματίσει- και εμείς, κλαίμε με στίχους που γραφτήκαν για τις πτώσεις των όμορφων, ανέγγιχτων, απόμακρων ονείρων…

David Bowie (8 Ιανουαρίου 1947 – 10 Ιανουαρίου 2016)

Ο David Bowie υπήρξε ένας μοναδικός καλλιτέχνης, τόσο πολυδιάστατος και ψαγμένος, τόσο δημιουργικός και πολύπλευρος, που αν θέλεις να εντρυφήσεις παραπάνω στο έργο του (ιδιαίτερα την δεκαετία του ’70) πρέπει να σε διακρίνουν παρόμοια ερεθίσματα. Πρωτοποριακός και ένας από τους κύριους εκφραστές του Glam Rock, ο David Bowie κατάφερε να ξεχωρίσει σε σχέση με άλλους μουσικούς του glam rock που αν και έκαναν μεγάλες επιτυχίες στην Αγγλία, ελάχιστοι κατάφεραν να κάνουν το ίδιο και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Bowie έγινε διεθνής superstar προωθώντας την υιοθέτηση του glam style σε καλλιτέχνες όπως οι Lou Reed, Iggy Pop, New York Dolls και Jobriath του glitter rock που τους διέκρινε ένα πιο «μαύρο» στιχουργικά περιεχόμενο απ’ ότι αυτό τον Βρετανών ομολόγων τους.

Βασίλης Καζούλης - Λευκός Ουρανός (2014)

27 ολόκληρα χρόνια μετά το «Μπλε Μωρό» αλλά ο χρόνος μοιάζει πραγματικά να έχει σταματήσει. Δεν ξέρω αν ο Billy κατάφερε επιτέλους να ξεχάσει την Φανή, εγώ όμως σίγουρα όχι! Πως θα μπορούσα άλλωστε να την ξεχάσω…

B.B. King: The King of the Blues…

Κάποτε, σε μια από εκείνες τις ατέλειωτες συζητήσεις που κάναμε με την παρέα που πλέον έχει εξαφανιστεί, κάποιος είχε πει πως είμαστε η καταραμένη γενιά. Η γενιά που είναι αναγκασμένη να αποχαιρετήσει όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες, η γενιά που νιώθει περισσότερο το κενό ακριβώς γιατί είχε γνωρίσει όλους αυτούς τους μεγάλους καλλιτέχνες και ξέρει πως κανείς δεν θα τους αντικαταστήσει…

Bob Marley (6 Φεβρουαρίου 1945 – 11 Μαΐου 1981)

Emancipate yourselves from mental slavery

None but ourselves can free our minds…

Μάνος Ξυδούς (15 Μαΐου 1953 – 13 Απριλίου 2010)

Υπήρξε (και παραμένει) ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στην ιστορία της ελληνικής μουσικής. Ο Μάνος Ξυδούς ήταν ένας κορυφαίος παραγωγός, ένας δημιουργικότατος καλλιτέχνης, ένας εξαιρετικός μουσικός και η παρουσία του στην μουσική είναι ήταν έντονη και σημαντική. Πραγματικά, βρίσκεται παντού...

Ντέμης Ρούσσος (15/06/1946 – 25/01/2015)

Στην Ελλάδα είναι ελάχιστοι αυτοί που γνωρίζουν ή ασχολούνται με τη μουσική της ιστορία. Σε αυτό, τον μεγαλύτερο ρόλο παίζει η έλλειψη μουσικής παιδείας και ανθρώπων που θα μπορούσαν να την διδάξουν (τα γνωστά θέματα με το ραδιόφωνο) και φυσικά, η αδιαφορία κυρίως νεότερων «αφτιών», για αυτή την ιστορία. Κρίμα… Γιατί ο Ντέμης Ρούσσος εκπροσώπησε με ποικίλους τρόπους στο εξωτερικό αυτή την χώρα, διαφημίζοντας και τιμώντας τη μουσική και τον πολιτισμό της…

Wonky Doll and the Echo - Pleasant Thoughts (2012)

Πιάνω συχνά τον εαυτό μου να αναρωτιέται: τι είναι αυτό που μαγεύει τόσο πολύ τις αισθήσεις μου κάθε φορά που «προσκρούω» επάνω σε κάτι που μεταδίδει 80’s ηχοχρώματα; Η απάντηση δεν είναι απλή. Μπορείς να πεις πως είναι η γλυκιά μελαγχολία απέναντι σε κάτι μοναδικά αυθεντικό, η ρομαντική αισθητική που χαρακτηρίζει μια διαχρονική γενιά, η ανάγκη μου να βιώσω ξανά μουσικά «ψήγματα» εκείνης της εποχής χωρίς να επαναλάβω κάποιο άκουσμα ή ίσως, η νοσταλγία των αντιφατικών συναισθημάτων που πάντα προκαλούσε η τέχνη εκείνης της δεκαετίας σε κάθε της έκφανση. Όπως και να έχει, οτιδήποτε μεταδίδει κάτι απ’ όλα αυτά, με παρασύρει στην γοητεία του…

Joe Cocker (20/5/1944 – 22/12/2014)

Το μεγαλύτερο «κρίμα» όταν αναγκαζόμαστε να αποχαιρετίσουμε τόσο μεγάλους τραγουδιστές, είναι η πικρή διαπίστωση πως μαζί τους αποχαιρετούμε ένα τεράστιο και χωρίς επιστροφή μουσικό κεφάλαιο και η μελαγχολική συνειδητοποίηση πως δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που δεν τους γνωρίζουν και αδυνατούν να νιώσουν το μέγεθος της απώλειας. Φίλοι μου, μαζί με όλους αυτούς τους μεγάλους, χάνεται και η μουσική…

Pink Floyd – The Endless River (2014)

Υπνωτιστικές απόκοσμες μελωδίες και μικρά ψυχεδελικά μονοπάτια που δοκιμάζουν τα όρια της φαντασίας σου, παροξυσμός ενθουσιασμού που αγωνίζεται να εκδηλωθεί πέρα από τις επαναλαμβανόμενες στιγμές έντονης οικειότητας και μια επίμονα ονειρική ατμόσφαιρα που ωθεί σε ένα νοσταλγικό ταξίδι που κρατά διαρκώς τα μάτια σου κλειστά. Το ποτάμι των Pink Floyd είναι ατελείωτο, γι’ αυτό μπορεί να οδηγεί παντού…

Black Sabbath – Born Again (1983)

Το πέρασμα του Ian Gillan από τους Sabbath ήταν αν μη τι άλλο, ανατριχιαστικό…

Hear 'n Aid – Stars (1985)

Μια συνεργασία «επικών» διαστάσεων…

No Clear Mind - Mets (2013)

Εκείνες τις φορές που κάθεσαι μπροστά στο παράθυρο σου και μελαγχολικά κοιτάζεις το τίποτα με τις σκέψεις σου να ταξιδεύουν ανεμπόδιστα σε όποιο μονοπάτι επιθυμούν, δεν θα ήθελες να υπάρχει ένα soundtrack που μελωδικά να συντροφεύει αυτές τις προσωπικές στιγμές; Να λοιπόν που υπάρχει και είναι το «Mets» των No Clear Mind!