Ίσως, όπως τα όνειρα, να έρθει η Άνοιξη…

Φιλαράκι, ήρθε ξανά ο Μάρτης φέρνοντας και πάλι μαζί του το άρωμα του χθες, την φωτιά της επιθυμίας, το καρδιοχτύπι της ελπίδας. Αν και τα λέμε συχνά, εκεί στην αιώνια σιωπή, ξέρω πως προτιμάς τα κείμενα, έτσι, μέσα σε όλη αυτήν την τρέλα που επικρατεί σε έναν κόσμο που διαρκώς σκοτεινιάζει, η ανάγκη να ανοίξω τον κειμενογράφο είναι επιτακτική. Ότι θυμάσαι πόσο μου έλειπε, λείπει ακόμα… 

Καλά Χριστούγεννα…

   

 

Χριστούγεννα,,, Ξανά… Πόσα έχουν περάσει; Άραγε πόσα θα έρθουν; Όταν η ζωή δεν βρίσκεται μπροστά σου και γυρνάς συχνά πίσω το κεφάλι να την κοιτάξεις, τότε συνειδητοποιείς πως κάθε νύχτα διαρκεί όλο και περισσότερο. Η μαγεία των Χριστουγέννων δεν χάθηκε όταν έπιασα στα «πράσα» τον πατέρα μου να παριστάνει τον Άη Βασίλη, αλλά όταν σταμάτησαν οι ιστορίες. Όταν το μήνυμα της αγάπης και της ελπίδας αντικαταστάθηκε από εκείνο για αναγκαστική κατανάλωση. Όταν ένα δώρο κάτω από το δέντρο μένει χωρίς παραλήπτη. Όταν το βλέμμα στρέφεται, θιλιμμένο, μακριά από τα στολισμένα μπαλκόνια. Όταν οι επαίτες στους δρόμους πληθαίνουν και οι αγκαλιές ελαττώνονται. Όταν ο πατέρας μου, επειδή τον έπιασα στα πράσα, έπαψε πια να παριστάνει τον Άη Βασίλη… 

 

Ιστορίες…

Όταν είναι μόνοι τους, η θάλασσα με το παγκάκι, πρέπει να διηγούνται ο ένας στον άλλο τις πιο όμορφες ιστορίες…  

Το Νόημα της Ζωής...

Θυμάμαι ένα παλιό ανέκδοτο (από εκείνα που επιδιώκουν πολλά περισσότερα από το να σε κάνουν απλά να γελάσεις) όπου ένας τύπος έψαχνε 40 ολόκληρα χρόνια να βρει Το Νόημα της Ζωής. Έψαξε σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, διάβασε άπειρα βιβλία, μίλησε με χιλιάδες διανοητές και φιλοσόφους, ξόδεψε άπειρες ώρες να σκέφτεται και να διερωτάται, ώσπου κάποια στιγμή έπεσε εντελώς τυχαία στα χέρια του μια θαυμαστή πληροφορία…

Ονειροπαγίδα

Μερικές φορές πέφτεις κατά λάθος στον ιστό μιας ονειροπαγίδας, μαζί με εφιάλτες που δεν έχουν καμία σχέση με εσένα. Εσύ δεν είσαι εφιάλτης. Αυτό τουλάχιστον πιστεύεις. Είναι όμως έτσι; Πολλές φορές το όνειρο ενός είναι ο εφιάλτης κάποιου άλλου…

Χριστούγεννα με… το ζόρι!

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ξεκινά η μεγάλη διαμάχη πολέμιων και υπερασπιστών εορταστικών «δικαιωμάτων» και οι διάφορες απόψεις (ιδιαίτερα με την εξέλιξη των ηλεκτρονικών κοινωνικών μέσων) πέφτουν βροχή στην αρένα των «ακλόνητων» επιχειρημάτων. Τα πιστεύω μας μάχονται να υπερνικήσουν τα πιστεύω άλλων, με αποτέλεσμα όλη αυτή η επίδειξη λογικής και υστεροβουλίας να καταλήγει σε ένα ανελέητο κυνήγι μαγισσών που συχνά εμποτίζεται με υπεροψία, χλευασμό αλλά και μίσος. 

Άγρια ταλάντευση

Τράβηξα δισταχτικά την βρόχινη κουρτίνα γνωρίζοντας τι θα αντικρίσω αλλά χωρίς ποτέ να σταματώ να ελπίζω πως θα διαψεύσω την πραγματικότητα, στηρίζοντας αυτή την ελπίδα στην αιώνια πια υποψία πως βιώνω ένα όνειρο, έναν σκοτεινό εφιάλτη που το μυαλό μου δεν έχει βρει ακόμα τρόπο να τον διαπεράσει. Η κουρτίνα τραβήχτηκε και αποκαλύφθηκε πάλι σκοτάδι. Ήταν πρωί αλλά η μέρα παρέμενε δέσμια μιας νύχτας που έχει τέσσερα χρόνια να ξημερώσει…

Ότι έχεις για πέταμα...

Ξύπνησα από ένα έντονο όνειρο με μια φωνή που ακούστηκε δυνατή και καθαρή από το παράθυρο που πάλι είχα ξεχάσει μισάνοιχτο, μια φωνή κάπου έξω στον δρόμο που ακούω σχεδόν κάθε πρωί αλλά ποτέ δεν είχα παρατηρήσει πόσο ταιριαστά είναι αυτά που φωνάζει από το μεγάφωνο, με την ζωή ή το όνειρο από το οποίο με είχε ξυπνήσει. Ήταν απλά ο παλιατζής και δήλωνε με στόμφο: «Ότι έχετε για πέταμα μαζεύω…».

Μικρό καλοκαίρι, κρυφή πυρκαγιά…

Το καλοκαίρι έρχεται πάντα σαν εκείνα τα προδομένα από γονείς, αλητάκια, που σου επιτίθενται για να καθαρίσουν το παρμπρίζ του αυτοκινήτου σου. Στην θήκη δίπλα στο κιβώτιο ταχυτήτων έχεις σίγουρα κάπου πενήντα λεπτά (για ώρα ανάγκης) και το παρμπρίζ είναι πιο βρώμικο και από παραλία μετά από επιδρομή εκατοντάδων παραθεριστών, όμως εσύ αρνείσαι οργισμένα αυτό το καθάρισμα. Το διώχνεις το «αλητάκι» αν και γνωρίζεις πως το παρμπρίζ εκλιπαρεί για καθάρισμα…

Το όνειρο ενός ξύπνιου...

Ο Ambrose Bierce (1842 – 1914), ο σατιρικός δημοσιογράφος και παράξενος συγγραφέας του φανταστικού που η μυστηριώδης εξαφάνιση του είχε προκαλέσει ενδιαφέρουσες θεωρίες, είχε γράψει κάποτε: «Παρόν: Το κομμάτι της αιωνιότητας που χωρίζει τα εδάφη της απογοήτευσης από το βασίλειο της ελπίδας…». Εξαιρετικό! Σήμερα, η ελπίδα είναι συνώνυμη της απογοήτευσης και το παρόν αιώνια καταδίκη…   

Πρωινό παραλήρημα

Σήμερα ξύπνησα με διάθεση να πετύχω έστω μερικούς από τους δαιδαλώδεις και κατά καιρούς ασαφείς ή αδιευκρίνιστους στόχους μου... 

Ζούμε ανάμεσα τους!

Διάβασα κάπου πρόσφατα: «Όταν εμείς είχαμε πολιτισμό οι άλλοι ζούσαν ακόμη πάνω στα δέντρα και μας πετούσαν πράγματα στο κεφάλι… γι’ αυτό χαζέψαμε»! Σωστό μου φαίνεται…

Κάθε στιγμή είναι μια υπέροχη ευκαιρία…

«Δεν ειν’ αργά, δεν ειν’ αργά ποτέ, φτάνει να θέλεις, να επιμένεις, να πιστεύεις…Για νέες ήττες, για νέες συντριβές, για όσα ποθείς μονάχα αξίζει να παλεύεις…»

ΝΑΙ στο ΟΧΙ, ΟΧΙ στο ΝΑΙ!

Οι οπαδοί του «ΟΧΙ» φρικάρουν γιατί θεωρούν πως δικαιώνονται οι οπαδοί του «ΝΑΙ» αλλά οι οπαδοί του «ΝΑΙ» σκυλιάζουν μήπως οι οπαδοί του «ΟΧΙ» αποδειχθούν πιο οπαδοί του «ΝΑΙ» από τους original οπαδούς του «ΝΑΙ» οι οποίοι διαδηλώνουν με πάθος υπέρ του «ΝΑΙ» για να κοντράρουν αυτούς που διαδηλώνουν υπέρ εκείνου του «ΟΧΙ» που δεν έχει καμία σχέση με το άλλο που δικαιώνει το «ΝΑΙ»…

Και Α και ΟΥ…

Όταν έφτιαξαν κάγκελα στα γήπεδα προσπάθησαν να κλείσουν μέσα σε κλουβιά τα θηρία που έπρεπε να θρέψουν και να εκπαιδεύσουν. Τα κάγκελα έπεσαν όταν αυτά τα καλοθρεμμένα και πλήρως εκπαιδευμένα θηρία ήταν έτοιμα να απελευθερωθούν…

Shit high and watch…

Ο Σωκράτης έλεγε: «Είναι δύσκολο να φτιάξει κανείς ένα έργο χωρίς να κάνει κανένα λάθος, αλλά δύσκολο είναι κι αν ακόμα φτιάξει κάτι αλάθητο να μην πέσει σε άδικο κριτή…».

Κατάνυξη

Από μικρό παιδί αυτή η περίοδος της Μεγάλης Εβδομάδας, ήταν η αγαπημένη μου. Σηματοδοτούσε την έναρξη της Άνοιξης, υπέροχα βράδια ποτισμένα με άρωμα χαμομηλιού, τις μοναδικές ίσως στιγμές που επισκέπτομαι την εκκλησία, την γαλήνη στην ψυχή μου, την προσμονή του καλοκαιριού. Μεγαλώνοντας άρχισα να κατανοώ την ειρωνεία της, να βιώνω την απολυταρχία της, να συλλογιέμαι το νόημα της, να αντιλαμβάνομαι τη μοναδικότητα της, να εκπλήσσομαι με την συμπεριφορά των «πιστών» που ύπουλα δοκιμάζουν ότι εγώ θεωρώ πίστη. Οι μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης καταδιώκονται από την ειρωνεία στην οποία τις καταδικάζουν όσοι πιστά τις ακολουθούν…

Κάποτε ήταν μεγάλη υπόθεση το ραδιόφωνο...

Αναδημοσίευση (το έγραψα το 2010...Ακόμα φρέσκο μου φαίνεται. Γι αυτό και κράτησα το σχόλιο του "ανώνυμου" αναγνώστη...)

Party dogs

Το ξημέρωμα του 2015 βρήκε τον κόσμο να ανοίγει ανυπόμονα τα δώρα κάτω από το δέντρο (όσοι είχαν δέντρο και όσοι μπόρεσαν να κάνουν η να πάρουν δώρα – έτσι για να μην το θεωρούμε δεδομένο), όμως τα πακέτα με τα πολύχρωμα περιτυλίγματα δεν έκρυβαν τρενάκια, κουκλίτσες, σκουφάκια η κάλτσες, αλλά ψηφοδέλτια! Υποδεχόμαστε τη νέα χρονιά με την γνωστή ποδοσφαιρική πεποίθηση: Δεν παίζω καλά, είμαι όμως καλύτερος…

Χάπι for the New Year

Λίγες ώρες πριν μας αφήσει το 2014 και ενώ ξεκίνησα να γράφω κάτι άλλο, το μυαλό μου παρέμεινε κολλημένο σε αυτά που δεν θέλει να ξεχάσει, αναγκάζοντας με να αλλάξω θέμα. Δεν «πάει ο παλιός ο χρόνος…».