Νύχτα γεμάτη λαχτάρα, νύχτα γεμάτη παράπονο... Φαντάσματα ψιθυρίζουν στ’ αφτιά μου όλες τις συζητήσεις που δεν έγιναν καθώς κόσμος προσπερνά τα σιωπηλά καρδιοχτύπια μιας παγερής βραδιάς. Βλέμματα αναγνώρισης που στρέφονται βιαστικά αλλού, βλέμματα απόγνωσης που αναζητούν στο έδαφος παρηγοριά. Τα φώτα στην πλατεία φεγγοβολούν αναμνήσεις η μνήμη πονά όπου κι αν την αγγίξεις. Η άνοιξη δεν ήρθε…
Φιλαράκι, ήρθε ξανά ο Μάρτης φέρνοντας και πάλι μαζί του το άρωμα του χθες, την φωτιά της επιθυμίας, το καρδιοχτύπι της ελπίδας. Αν και τα λέμε συχνά, εκεί στην αιώνια σιωπή, ξέρω πως προτιμάς τα κείμενα, έτσι, μέσα σε όλη αυτήν την τρέλα που επικρατεί σε έναν κόσμο που διαρκώς σκοτεινιάζει, η ανάγκη να ανοίξω τον κειμενογράφο είναι επιτακτική. Ότι θυμάσαι πόσο μου έλειπε, λείπει ακόμα…
Κάτι θα έπρεπε (ή πιστεύω πως θα ΄πρεπε) να ήταν αλλιώς: κάτι που να μοσχοβολά χαρά, να τραγουδά επιθυμία, να ακουμπά ευχές στα μάγουλα, να τυλίγεται ζεστά σε μεγάλες αγκαλιές, να υπόσχεται όνειρα, να ονειρεύεται υποσχέσεις… Κάτι που έρχεται για λίγες ώρες το βράδυ και, φεύγοντας, ξέρεις πως αύριο θα είναι πάλι εδώ…
