Νύχτα γεμάτη λαχτάρα, νύχτα γεμάτη παράπονο... Φαντάσματα ψιθυρίζουν στ’ αφτιά μου όλες τις συζητήσεις που δεν έγιναν καθώς κόσμος προσπερνά τα σιωπηλά καρδιοχτύπια μιας παγερής βραδιάς. Βλέμματα αναγνώρισης που στρέφονται βιαστικά αλλού, βλέμματα απόγνωσης που αναζητούν στο έδαφος παρηγοριά. Τα φώτα στην πλατεία φεγγοβολούν αναμνήσεις η μνήμη πονά όπου κι αν την αγγίξεις. Η άνοιξη δεν ήρθε…
Παρέα για μια στιγμή κι έπειτα ξανά μοναξιά. Αν σβήσουν τα φώτα ίσως να είναι πιο όμορφα – τίποτα δεν θα φαίνεται, τίποτα δεν θα αποκαλύπτεται. Κάθε τραγούδι μια εκμυστήρευση, κάθε μελωδία μία φυγή. Απελπισμένη αναζήτηση, ανόητη αναμονή, ποτέ δεν προλαβαίνουμε να ομολογήσουμε τις αμαρτίες μας. Τίποτα δεν πονά τόσο πολύ όσο η ελπίδα, τίποτα σαν την ελπίδα δεν δίνει αξία στην ζωή. Πέρασε η ώρα, πέρασαν τα χρόνια, πέρασε η άνοιξη…
Πόσα θέλω να πω… Πόσα θέλω ν’ ακούσω… Το παγκάκι στο πάρκο είναι το τελευταίο μέρος που κάθισα δίπλα στην επιθυμία και η αρχή μιας βασανιστικής ακολουθίας αλλεπάλληλων λαθών. Πως γίνεται να γυρίσει πίσω ο χρόνος; Δεν είμαι αυτό που έγινα, θέλω να γίνω αυτό που είμαι. Προσπάθησα να νικήσω την θλίψη, μα διαρκώς την προσκαλώ . Προσπαθώ μα τίποτα δεν φθάνει στον κόσμο σου. Άραγε θυμάσαι ακόμα την άνοιξη;
Συνήθιζα να κλείνω τις εκπομπές μου με ένα τραγούδι που τόσο σου άρεσε… Τώρα πια συνηθίζω να υποδέχομαι την άνοιξη με αυτό το τραγούδι. Δεν έχω κάτι άλλο. Είναι άνοιξη και δεν έχω κάτι άλλο να κάνω παρά να περιμένω, να θυμάμαι, να απολογούμαι, να ελπίζω… Δεν έχω τίποτε άλλο παρά τα χρόνια που πέρασαν και στα έχω χαρίσει. Το μόνο που δεν μπορούν να μοιραστούν οι άνθρωποι είναι η μοναξιά τους. Και το μόνο που τους ξεθωριάζει είναι αυτή η μοναξιά. Μου λείπει η άνοιξη…
Μου λείπεις…
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου
Πες την γνώμη σου....