Ίσως, όπως τα όνειρα, να έρθει η Άνοιξη…

Φιλαράκι, ήρθε ξανά ο Μάρτης φέρνοντας και πάλι μαζί του το άρωμα του χθες, την φωτιά της επιθυμίας, το καρδιοχτύπι της ελπίδας. Αν και τα λέμε συχνά, εκεί στην αιώνια σιωπή, ξέρω πως προτιμάς τα κείμενα, έτσι, μέσα σε όλη αυτήν την τρέλα που επικρατεί σε έναν κόσμο που διαρκώς σκοτεινιάζει, η ανάγκη να ανοίξω τον κειμενογράφο είναι επιτακτική. Ότι θυμάσαι πόσο μου έλειπε, λείπει ακόμα…

Σε έναν πλανήτη ερείπιο όπου κυριαρχεί ο φόβος και η παράνοια, κάθε όνειρο και κάθε ελπίδα έγιναν στάχτες απ’ ό,τι κατακαίει η πύρινη λαίλαπα της μισαλλοδοξίας. Ο κόσμος, ρε Θάνο, πρέπει να προοδεύει, να προχωρά μπροστά με σταθερά βήματα, κι όμως, κάθε μέρα απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την αλήθεια. Ένας νέος μεσαίωνας ανατέλλει, ένα ζοφερό σκοτάδι απανθρωπιάς και ανισότητας, βίας και αυταρχισμού, όπου αδηφάγα τέρατα εκμεταλλεύονται, δολοφονούν, κακοποιούν αθώους, γυναίκες, παιδάκια… Τι σκατά έχει συμβεί; 21^ος αιώνας, τρίτη χιλιετία και έχουμε ακόμα πολέμους, ακόμα βασανισμούς, ακόμα φτώχεια, ακόμα αδικία... Δεν πειράζει όμως. Εμείς, όπως θυμάσαι, αρκεί μόνο να σκεφτόμαστε θετικά…

Σε έναν τέτοιο κόσμο όπου σε κάθε σκοτεινή γωνιά μπορεί να παραμονεύει ένας κίνδυνος, είναι αδύνατο να μη σε τρώει η ανησυχία. Έφτασαν άραγε απόψε ασφαλείς στο σπίτι τους όσοι αγαπούμε; Ξύπνησαν χωρίς να φοβούνται, έφαγαν το μεσημεριανό τους; Δουλεύουνε κάπου; Είναι υγιείς οι δικοί τους; Μεγαλώνουν όμορφα όσα θυμόμαστε μικρούλια; Μία λέξη, ένα μήνυμα, ένα τραγούδι, μία συνάντηση, καταπραΰνουν τον πόνο, ηρεμούν την ανησυχία, δίνουν μια επιπλέον ώθηση στην καρδιά να προσπαθήσει κι άλλο. Τρέχει ο χρόνος. Τρέχει πάρα πολύ γρήγορα. Θυμίζει κυνήγι που ο κυνηγημένος δεν έχει καμία ελπίδα να ξεφύγει. Δεν είναι τροφή για απαξίωση ή έναυσμα για περιφρόνηση η ευτυχία μίας απρόσμενης στιγμής. Τι μπορεί να μας δίνει δύναμη να αγνοήσουμε κάποιον που ανησυχεί; Είναι δύναμη αυτό;

Έρχεται όμως η Άνοιξη… Η μέρα έχει αρχίσει ήδη να μεγαλώνει και, αν και με δυσκολεύει γιατί δεν μπορώ να κρύβομαι στο σκοτάδι, ξεκίνησε να φορά τα καλά της, αυτά που ντύνεται πάντα όταν χαμογελάει σε όσους δακρύζουν. Οι νύχτες μοσχοβολούν από τα άνθη των νεραντζιών και από τα καρδιοχτύπια. Τα παγκάκια στα πάρκα γεμίζουν ερωτευμένους που έρχονται να πάρουν με το ζόρι τις θέσεις όσων παραμένουνε μόνοι. Και φυσικά, όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, λίγες μόλις ώρες προτού η Άνοιξη περάσει και με τα δύο της πόδια το κατώφλι της ζωής, ετοιμάζω την άδεια μου, αυτήν που ξέρω πως πάλι θα σπαταλήσω, αλλά πρόκειται για μια διαδικασία που την επιβάλλει η ελπίδα. Το ξέρεις πως είναι αδύνατο να πράξω διαφορετικά, το ξέρω πως είναι αδύνατο να μην περιμένω. Είναι ο ουρανός, είναι η θάλασσα (πάντα η θάλασσα) που δεν παύουν ποτέ να θυμίζουν τα μάτια που άλλαξαν την ζωή μου – κάποτε, μιαν Άνοιξη…

Ο κόσμος μπορεί να βουλιάζει στον βούρκο της παράνοιας, όμως η μοναξιά δεν κάνει διακρίσεις, δεν προσπερνιέται ακόμα κι αν όλα πηγαίνουν κατά διαόλου. Δεν υπάρχει στήριγμα ρε φίλε, δεν υπάρχει παρηγοριά. Σιωπηλά Σαββατόβραδα, έρημες αργίες, η απάτη της μέθης και μέρες που τις κοιτάζουμε να περνάνε. Τα πάντα έχουν ξεχαστεί. Πως είναι να συζητάς; Πως είναι να αγκαλιάζεις; Πως είναι ένα φιλί; Μερικές φορές κατηφορίζω τον δρόμο με κατεύθυνση την γωνία που συναντιόμασταν και έχω την εντύπωση πως σε βλέπω και πάλι εκεί να με περιμένεις… Ξεκινάμε αργά προς την πλατεία κάνοντας προθέρμανση στον δρόμο για τις πολύωρες συζητήσεις που πρόκειται να ακολουθήσουν και κοιτάζουμε και οι δυο χαμηλά μήπως και αποφύγουμε κάποια παγίδα. Ζυγώνει και η ημέρα του Αγίου Πατρικίου και έχω εδώ και μέρες προμηθευτεί τις μπυρίτσες μας (Guinness για εμένα, Murphy’s για εσένα), μα θα τις πιω πάλι μονάχος, πάλι βιαστικά, αναζητώντας κάπου στις σκιές του δωματίου μια πρασινοντυμένη ξωτική φιγούρα που ίσως έχει την μαγική ικανότητα να μεταφέρει μηνύματα που να φθάνουν τον αποδέκτη. Γιατί ο Μάρτιος και η Άνοιξη της ανήκουν, θα είναι πάντα δικά της…

Έχω πάντα την ψευδαίσθηση πως διαβάζει ό,τι γράφω γι’ αυτό, κάθε φορά που τελειώνω ένα κείμενο, νιώθω μια παράξενη ικανοποίηση και μια βασανιστική προσδοκία. Έλεγες πως τα γραπτά έχουν τεράστια δύναμη γιατί μένουν, αντίθετα με τις λέξεις που ξεχνιούνται ή παραποιούνται ανάλογα την διάθεση και το συναίσθημα, αλλά αυτό που τους δίνει τόση δύναμη είναι και η αδυναμία τους, γιατί αν δεν γίνουν κατανοητά τότε μπορεί να παρεξηγηθούν. Και υπήρξαμε και οι δύο άνθρωποι παρεξηγημένοι. Όπως τα τραγούδια που μας άρεσαν, όπως οι στίχοι των ποιητών που μας άγγιξαν, όπως η αγάπη που δώσαμε. Τι θ’ απογίνουν άραγε όλα αυτά που έχω καταθέσει εδώ μέσα αν φύγω κι εγώ; Όχι ρε συ, δεν μοιρολατρώ πάλι, απλά αναρωτιέμαι. Τα τελευταία χρόνια (που είναι αδύνατο να συνειδητοποιήσω πως έχουν περάσει, γιατί έχουν περάσει) αυτό κάνω: αναρωτιέμαι. Κοιμάμαι και ξυπνάω με υποθέσεις, αγκαλιά με όλα εκείνα τα «Αν» που βασανίζουν ασταμάτητα το μυαλό μου…

20 Μαρτίου… Φέτος πέφτει Παρασκευή, θα έλεγες η ιδανική μέρα για βόλτα, η καλύτερη βραδιά για αναμνήσεις. Σκοπεύω νωρίς το πρωί να πάω για έναν καφέ με τον Θάνο γιατί το συνηθίζαμε κάποτε, όταν ακουμπούσε την μοναδική συντροφιά του πάνω στην ανάγκη μου. Το βραδάκι, θα φορέσω τα καλά μου και θα βγω έξω κρατώντας απαλά από το χέρι την ελπίδα. Ίσως καθίσουμε κάπου, ίσως περπατήσουμε μόνο. Θα περιμένουμε. Η προσμονή στη μία τσέπη του μπουφάν, η αγάπη στην άλλη. Ανάμεσα στα πρόσωπα που θα με προσπερνούν ίσως ένα να σταματήσει. Ίσως σηκώσει τα υπέροχα μάτια του να συναντήσει τα δικά μου. Ίσως βαδίσουμε μαζί κάπου πάνω από το ουράνιο τόξο. Ίσως, όπως τα όνειρα, να έρθει η Άνοιξη…