Γιώργος Μπαλάνος (12/4/1944 – 18/2/2020)

Ήταν πολλές οι φορές που θέλησα να σε φέρω λίγο στον κόσμο μου –έστω ν’ ανοίξω ελάχιστα την πόρτα να κοιτάξεις από την χαραμάδα- μα δεν ερχόσουν. Είτε γιατί δεν σε καλούσα με τον σωστό τρόπο, είτε γιατί δεν ήθελες η αδιαφορούσες, δυστυχώς δεν ερχόσουν. Όμως υπήρχε (υπάρχει ακόμα) κάτι σε αυτόν τον κόσμο που, πιστεύω, άξιζε (αξίζει) να το γνωρίσεις. Κάτι πέρα από την εικόνα που προβάλλεται διαρκώς στα πρόσωπα μας, κάτι πέρα από τη νύχτα και τις σκέψεις που βάφει ασημένιες το φεγγάρι, κάτι που μπορεί να αποκαλύψει όσα δεν μάθαμε ποτέ πως να αποκαλύπτουμε…

Ο Καλικάντζαρος

Κρυφά και δισταχτικά –στα μουλωχτά όπως λέμε- ο Φατσάκης ο Καλικάντζαρος, βγήκε από την σκοτεινή σπηλιά του –την βυθισμένη στην σκόνη του χρόνου- και κίνησε για ένα ακόμη σιωπηλό σεργιάνι στον κόσμο…

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας – Εκεί, στην Άκρη του Απείρου…

Πιστεύω πως θα το έχεις ήδη μάθει, όμως δεν γίνεται να μην σου το πω και εγώ. Δεν γίνεται να μην το κουβεντιάσουμε, έστω κι αν αυτή την στιγμή μόνο ο ένας θα μιλάει. 

Μερικές φορές μπορώ να φανταστώ τις απαντήσεις ή και τις ερωτήσεις σου και αυτή η ψευδαίσθηση συζήτησης είναι σα μικροσκοπικό φωτάκι στο βαρύ σκοτάδι όλης αυτής της σιωπής. Αυτό που πολλοί δεν κατανοούν (η προτιμούν να μην κατανοούν) είναι πως δεν είναι μόνο η χαρά που έχει αξία αν την μοιραστείς, αλλά και η θλίψη. Έτσι, αυτή η δυσάρεστη είδηση, είναι κάτι που θέλω να το μοιραστώ μαζί σου, με τον ίδιο τρόπο που ήθελα να μοιράζομαι τα πάντα μαζί σου. Κι ας μην ήταν πάντα ευχάριστα. Δεν θα είχαν αξία αν ήταν…

Το Τραπέζι

«Να ξέρεις…» είπε, «την αξία κάποιων τραπεζιών την καταλαβαίνουν μονάχα όσοι έχουν καθίσει γύρω του, στις καρέκλες του. Κανένας άλλος δεν μπορεί να ξέρει…»

20 Μαρτίου 2019…

“Η άνοιξη είναι ο τρόπος του Θεού να πει: «Πάμε άλλη μια φορά…»...”

(R. Orben)

Χαμογέλασες και ήρθε το καλοκαίρι…

Το παράθυρο μένει μισάνοιχτο εδώ κι ένα χρόνο ίσως γιατί φοβάται ν’ ανοίξει περισσότερο μήπως συναντηθεί με την πραγματικότητα. Άραγε τι να συμβαίνει εκεί έξω τόσες ημέρες που έχω να κοιτάξω;

Δεν πρόλαβα…

Ήταν μια αφόρητα όμορφη ημέρα και με είχε κυκλώσει μια παράλογη αισιοδοξία, ο μανδύας όπως λένε του δειλού, και ενώ το αλάνθαστο τελευταία, ένστικτό μου, η καρδιά μου, κάθε κύτταρο στο κορμί μου, φώναζαν αυτό που συνέβαινε, αφέθηκα στην πλάνη της αισιοδοξίας και άφησα για μια ακόμη φορά να γλιστρήσει από τα χέρια μου μια ακόμα αίσθηση πικρής ευκαιρίας…

Αν είχα ένα κομμάτι ζωή… (Gabriel García Márquez)

Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ…

20/3

"Με την βροντή υπήρξαμε, με την βροντή ερωτευτήκαμε, υπόκωφα χανόμαστε. Χωρίς μάχη. Στους φόβους δοσμένοι..."
(Θ.Α.)

Ζωή…

Η βάρκα είχε το όνομα «Life» και ήταν εκεί, μισοβυθισμένη, παραμελημένη, σκουριασμένη, απογοητευμένη. Όμως το έβλεπες, σίγουρα το ένιωθες, πως αρκούσε μονάχα ένας «σωστός», γεμάτος αγάπη για το επάγγελμα του μάστορας, για να την επαναφέρει μεμιάς στην ζωή που της είχε δωρίσει το όνομα της. Ένας «μάστορας» την βύθισε, ένας «μάστορας» μπορούσε να την σώσει…

Σιωπή…

"Όταν δεν έχεις κανέναν να του φτιάξεις ένα φλιτζάνι τσάι, όταν κανείς δεν σε χρειάζεται, τότε πιστεύω ότι η ζωή έχει τελειώσει…".

- Audrey Hepburn

Όταν μελαγχολείς είσαι ακόμα πιο όμορφη...

Κάθε τρελό ή επίμονο όνειρο, κάθε υπέροχη στιγμή, ότι αγαπώ, όσα ποθεί η καρδιά μου, είναι η θάλασσα! Πάντα η θάλασσα ήταν…

Τετάρτη (Super Dooper Blue Blood Moon)…

Υπέροχο  φεγγάρι απόψε. Αντικείμενο πόθου, ύστατη ελπίδα, μυστικιστική ερωτοτροπία. Σα να παρατηρείς κουκλάκι να κοιμάται: τόσο σιωπηλό, τόσο όμορφο, τόσο λατρευτό, τόσο ποθητό... Τόσο κοντά σου μα και τόσο αφόρητα μακριά σου...

Κυριακή...

Ξύπνησα με την επιθυμία αποτυπωμένη στο μυαλό μου και τόλμησα να την μεταδώσω σε μήνυμα. Είχε ξημερώσει ελπίδα και το φως του ήλιου εισχωρούσε ζεστό από το παράθυρο που ξέχασα τη νύχτα ανοιχτό. Δεν είχα τίποτα απολύτως να κάνω εκτός από σχέδια που γυρόφερναν όλη τη νύχτα στα όνειρα μου…

Σάββατο…

Το πλοίο με κοιτούσε μεγαλόπρεπο και γεμάτο αναμνήσεις, όμως το χρώμα του είχε ξεθωριάσει με έναν επώδυνα μελαγχολικό τρόπο που έβαζε την καρδιά σε αφόρητη δοκιμασία…

My videos

Πρόσφατα videos που έφτιαξα...

413

«Βασίλη…» μου φώναξε ο παππούς από το απέναντι κρεβάτι μόλις με είδε να μπαίνω φουριόζος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. «Βασίλη…Έλα να με βοηθήσεις…»

«Δεν είμαι ο Βασίλης παππού…» του απάντησα χαμογελώντας με εκείνο το χαμόγελο προσποιητής κατανόησης, που στην ουσία φανερώνει ενόχληση.

«Δεν είσαι…» είπε ο παππούς και χαμήλωσε το βλέμμα.

«Όχι, λυπάμαι…» του απάντησα. Δεν ήξερα ότι ο παππούς έπασχε από Αλτσχάιμερ, νόμιζα πως πράγματι με είχε μπερδέψει με κάποιον Βασίλη.

«Δεν είσαι…» επανέλαβε χαμηλόφωνα. Έπειτα δυνάμωσε την φωνή, με κοίταξε κατάματα και είπε: «Γιατί δεν είσαι ο Βασίλης;»

Τα Χριστούγεννα των άλλων

Στο μαγαζί στόλισαν 2 σειρές φωτάκια, 3 γιρλάντες και ένα μικροσκοπικό άσπρο δεντράκι με πέντε στολιδάκια επάνω του. Το θέαμα είναι λιγάκι μίζερο, πρόχειρο και βιαστικό, από την άλλη όμως, άλλαξε κάπως την ατμόσφαιρα. Έγινε πιο ζεστή και υποθέτω, πιο χαρούμενη…

Ο χρόνος γελούσε μαζί μου αυτή την άυπνη νύχτα που δεν ήθελα να ξημερώσει...

Όσο μεγαλώνεις το μόνο που σκέφτεσαι είτε το θέλεις είτε όχι, είναι ο χρόνος. Τον σκέφτεσαι να τρέχει, τον σκέφτεσαι να τιμωρεί, να απομονώνει, να χωρίζει, να χλευάζει, να τελειώνει… Ο χρόνος σκορπάει στον άνεμο όλα όσα ονειρεύτηκες και σκεπάζει τον ύπνο σου με σάβανα μοναξιάς…

Halloween: trick or treat?

To Halloween είναι γιορτή του δυτικού κόσμου που γιορτάζεται την νύχτα της 31ης Οκτωβρίου, κατά την οποία τα μικρά παιδιά μεταμφιέζονται, κατά κανόνα σε κάτι "τρομαχτικό" και επισκέπτονται σπίτια μαζεύοντας γλυκά, ενέργεια γνωστή ως "trick or treat" (σκανταλιά ή κέρασμα). Η γιορτή αυτή μπορεί να ταυτιστεί με τις Απόκριες (ως Διονυσιακό έθιμο) και την μεξικάνικη "Ημέρα των Νεκρών" λόγω του μυστικιστικού τους χαρακτήρα.

Η αβάσταχτη βαρύτητα της ουτοπίας…

Ξύπνησα πολύ ευδιάθετος σήμερα. Εδώ και 2 εβδομάδες ξυπνάω έτσι και νιώθω τόσο ξεκούραστος και γεμάτος ενέργεια όσο ποτέ. Από την στιγμή που σταμάτησαν οι ψεκασμοί, νομίζω πως όλος ο κόσμος ξυπνάει ξεκούραστος και ευδιάθετος και αυτό σαφώς και έχει συντελέσει σε όλη αυτή την έκρηξη παραγωγικότητας, πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα.

Tom Petty – The Heartbreaker

Παγωμένα πρωινά, αγουροξυπνημένα πρόσωπα, χαστούκια στα μάγουλα για να ζεσταθεί το αίμα και να ξεμπλοκάρει η γλώσσα, δισταχτική (και ακαταλαβίστικη) «καλημέρα» μπροστά στο μικρόφωνο, ανέβασμα της ανάλογης «φέτας» στον μίκτη, play στο cd και, ξεκίνημα με τολμηρά μαθήματα πτήσης. Το «Learning to Fly» ήταν ίσως το δεύτερο πιο πολυπαιγμένο τραγούδι έναρξης στις εκπομπές μου (το άλλο ήταν το «Absolute Beginners» του Bowie) και ένα από τα ελάχιστα τραγούδια που άκουγα χωρίς να φορώ ακουστικά, δυναμώνοντας απλά την ένταση για να ακουστεί όπως του αρμόζει…

Το Νόημα της Ζωής...

Θυμάμαι ένα παλιό ανέκδοτο (από εκείνα που επιδιώκουν πολλά περισσότερα από το να σε κάνουν απλά να γελάσεις) όπου ένας τύπος έψαχνε 40 ολόκληρα χρόνια να βρει Το Νόημα της Ζωής. Έψαξε σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, διάβασε άπειρα βιβλία, μίλησε με χιλιάδες διανοητές και φιλοσόφους, ξόδεψε άπειρες ώρες να σκέφτεται και να διερωτάται, ώσπου κάποια στιγμή έπεσε εντελώς τυχαία στα χέρια του μια θαυμαστή πληροφορία…

Φυγή…

Το σκοτάδι σκέπαζε τον δρόμο σαν μαύρο σεντόνι σε εκείνο το κρεβάτι που ανέχτηκε το βάρος μου για τελευταία φορά πριν από 24 ώρες και αποχαιρέτησα χαϊδεύοντας διστακτικά το διπλανό μαξιλάρι λίγες στιγμές πριν την αναχώρηση, και η εντύπωση της καθυστέρησης κάθε άλλο παρά ωθούσε το πόδι να πατήσει περισσότερο το γκάζι. 

Όσα στριμώχνω σε μια βαλίτσα…

Η ζωή είναι μια βαλίτσα, παλιά και φθαρμένη, καλής όμως κατασκευής, γερό σκαρί όπως λένε, και τον αποθηκευτικό της χώρο περιορίζουν μονάχα η διάθεση, η φαντασία και οι εμπειρίες σου. Όταν έρχεται η στιγμή να γεμίσεις αυτή την βαλίτσα, για ένα ταξίδι που ίσως πάρει καιρό, το τι θα πάρεις μαζί σου είναι ένα βάρος που κάθεται αμέσως στην καρδιά και οι ώρες που περνάς προσπαθώντας να επιλέξεις, φεύγουν με απρόσμενα μεγάλη ταχύτητα…

Ονειροπαγίδα

Μερικές φορές πέφτεις κατά λάθος στον ιστό μιας ονειροπαγίδας, μαζί με εφιάλτες που δεν έχουν καμία σχέση με εσένα. Εσύ δεν είσαι εφιάλτης. Αυτό τουλάχιστον πιστεύεις. Είναι όμως έτσι; Πολλές φορές το όνειρο ενός είναι ο εφιάλτης κάποιου άλλου…

Στάθης Ψάλτης – Βασικά, Καληνύχτα σας…

Νέα Σμύρνη, Ελευθερίου Βενιζέλου, καθώς έχουμε κάνει διάλειμμα από τις κλωτσιές και τις σφαλιάρες που μας έριχνε ο συγχωρεμένος Θανάσης και οι υπόλοιποι «Φουρναραίοι» (τα παιδιά της πάνω γειτονιάς με τους οποίους βρισκόμασταν σε «πόλεμο» και σύχναζαν έξω από τον φούρνο των γονιών του Θανάση), παρατηρούμε πλήθος κόσμου να έχει συγκεντρωθεί στο δρόμο κοιτάζοντας με περιέργεια το μαγαζί με τα ηλεκτρικά είδη δίπλα στο ιστορικό video club του Σκαρβέλη. Πλησιάσαμε κι εμείς. Πάνω στο πεζοδρόμιο ήταν στημένες οι κάμερες ενός κινηματογραφικού συνεργείου και μπροστά στο μαγαζί με τα ηλεκτρικά είδη, είδα τον αείμνηστο Σπύρο Καλογήρου, την πανέμορφη Έφη Πίκουλα και τον μοναδικό Στάθη Ψάλτη να κουβεντιάζουν γελώντας και να χαιρετάνε που και που, τον κόσμο…

Ελαττωματικό Προϊόν

Βρίσκεσαι πάνω σε μια σκηνή, σε ένα απόκοσμο θέατρο σκοτεινό και φθαρμένο, με αόρατους θεατές να σε παρακολουθούν πάνω σε αδειανά καθίσματα, και όσο κι αν η θέση σου το μαρτυρά, δε νιώθεις ηθοποιός, δεν είσαι ηθοποιός, δεν υπήρξες ποτέ ηθοποιός. Το θέατρο είναι ο χρόνος, η σκηνή είναι το στάσιμο εκείνο σημείο στο οποίο έχεις αφήσει τον εαυτό σου να περιμένει, και καθώς τα χρόνια περνούν, η αυλαία μπροστά σου κλείνει. Κλείνει σταθερά, κλείνει όλο και πιο γρήγορα και γνωρίζεις καλά πως σύντομα, αντί για κενά καθίσματα, θα βρεθείς να κοιτάζεις μονάχα ένα βαρύ υφασμάτινο παραπέτασμα…

We Want the Airwaves

Εκείνο το Σάββατο κληθήκαμε να κάνουμε μια έκτακτη εκπομπή γιατί κάποιος (δεν θυμάμαι ποιος) ήταν άρρωστος και έπρεπε κάπως να γεμίσει το πρόγραμμα. Η αλήθεια είναι ότι βαριόμασταν και το σαββατιάτικο πρωινό ξύπνημα είναι πάντοτε βάρβαρο, ιδιαίτερα αν το προηγούμενο βράδυ την έχεις δει «πειραματόζωο» αλκοολούχων πρωτότυπων αλχημειών!

Λουκιανός Κηλαηδόνης – Ένας Cowboy στον Παράδεισο...

«Aν ποτέ πεθάνω, αν λέμε, αν, κάψτε ένα πιάνο κι ένα μπουφάν. Καίτε ένα αμάξι κάθε δειλινό, θέλω και τάξη, θέλω και χαμό. Δε θέλω φιέστες ούτε φωνές, τρεις μαζορέτες μ’ άσπρες στολές, ξανθούλες. Και κάποια μπάντα στο πουθενά να παίζει «Τα θερινά σινεμά». Θέλω ένα πάρτυ μες στο γκαζόν, κάποια Τετάρτη ίσως μ’ άπειρα γκαρσόν. Θα `χει ποτά για όλους, πιείτε ένα τζιν, δύο βότκες και δε θέλω μαύρα μόρτες, θέλω μπλου-τζιν…»…

Λουκιανός Κηλαηδόνης «Κούφια η Ώρα»