crawl

Somewhere over the rainbow... Θα περιμένω...

koumpia

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

20/3


"Με την βροντή υπήρξαμε, με την βροντή ερωτευτήκαμε, υπόκωφα χανόμαστε. Χωρίς μάχη. Στους φόβους δοσμένοι..."
(Θ.Α.)





Ό,τι κι αν είχε το ’χασε: γυναίκα, βιός, παιδιά του 
τίποτε δεν του απόμεινε στερνή παρηγοριά. 
Πέταξ’ η έννοια από το νου κι η ελπίδα απ’ την καρδιά του 
κι η υπομονή εμαρμάρωσε στα στήθη του βαριά. 

Όπως τα λείψανα περνούν, περνάει αργά ο καιρός του 
και ζει, δίχως ο δύστυχος να ξέρει το γιατί. 
Μες στην ταβέρνα ολημερίς με το ποτήρι εμπρός του 
του κάκου εκεί κι ανώφελα τη λησμονιά ζητεί. 

«Καταραμένε κάπελα και κλέφτη ταβερνιάρη, 
τι το νερώνεις το κρασί, και πίνω απ’ το ξανθό, 
και πίνω κι απ’ το κόκκινο κι από το γιοματάρι 
κι από το σώσμα το τραχύ, πίνω και δεν μεθώ; 

Δεν ήρθα για ξεφάντωμα μήτε για πανηγύρι, 
ήρθα να βρω τη λησμονιά στο θάνατο κοντά...» 
Κι ο κάπελας, γεμίζοντας και πάλι το ποτήρι, 
με θλιβερό περίγελο στα λόγια του απαντά: 

«Τι φταίω εγώ αν τα δάκρυα, που απελπισμένος χύνεις, 
πέφτουν μες στο ποτήρι σου, σταλαγματιές θολές
και το νερώνουν το κρασί κι αδύναμο το πίνεις; 
Τι φταίω εγώ κι αν δεν μεθάς, τι φταίω εγώ κι αν κλαις;»

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Πες την γνώμη σου....

Όλα Τα Γίδια Είναι Ίδια - olatagidia.blogspot.com