Κάποτε στην Δύση…

Ο Τζο κατέβηκε από το άλογο του ρίχνοντας μια προσεχτική ματιά γύρω του σε όλα εκείνα τα σκυθρωπά πρόσωπα που τον κοιτούσαν με περιέργεια κάτω από τον καυτό ήλιο του μεσημεριού. Ήταν ξένος σε αυτή την πόλη, γνώριζε όμως πως έπρεπε να είναι ιδιαίτερα συγκεντρωμένος και σε εγρήγορση καθώς οποιοσδήποτε μπορούσε να αποδειχθεί εχθρός. Έδεσε το άλογο του και μπήκε αποφασιστικά στο saloon.

Γιάννης Αγγελάκας – Γελαστή Ανηφόρα (2013)

«Ποιος κλαίει μέσα μου και μου λέει “ξύπνα δεν είναι όνειρο το χιόνι που μας καίει”

Η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει…»

Χρυσοθήρες: «Οι Φίλοι Είναι Πάντα Φίλοι»

Πριν από πάρα πολλά χρόνια (και πως περνάνε έτσι τα άτιμα;) πολλοί από εμάς μαζευόμασταν σε κάποιο σπίτι και είτε με συνοδεία καφέ είτε αλκοόλ (ανάλογα πάντα την ώρα), ακούγαμε το νέο δίσκο που ένας από την παρέα είχε αγοράσει και δεν κρατιόταν να μας τον δείξει. Πολλές από αυτές τις μοναδικές μουσικές (και όχι μόνο) στιγμές, τις βίωσα παίζοντας τάβλι σε ένα μικρό μπαλκονάκι κάπου στη Νέα Σμύρνη…

Ray Manzarek (12/2/1939 – 20/5/2012)

Έφυγε εχθές το βράδυ ο Raymond Daniel Manczarek, Jr., μουσικός, τραγουδιστής, παραγωγός, σκηνοθέτης και συγγραφέας, γνωστός στον περισσότερο κόσμος ως ιδρυτικό μέλος των The Doors (έπαιζε κυρίως πλήκτρα) και ένας από τους κύριους συνθέτες του γκρουπ.

Οι Αδιάφοροι & οι Φιλάνθρωποι

Τώρα, που πλέον γνωρίζεις πως απαγορεύεται να ονειρεύεσαι, μπορείς να αδράξεις τους καρπούς που έσπειρε η αδιαφορία…

Deep Purple – Now What?! (2013)

Έχουν περάσει 45 ολόκληρα χρόνια από εκείνη την σπουδαία ημέρα όπου το 1968 στο  Hertford της Αγγλίας γεννήθηκε μια σπουδαία μπάντα που άκουγε στο όνομα Deep Purple, όνομα που εμπνεύστηκε ο Ritchie Blackmore από το ομότιτλο τραγούδι του πιανίστα Peter DeRose (1933) που ήταν το αγαπημένο της γιαγιάς του. Και 45 επίσης χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου album τους “Shades of Deep Purple”, έρχεται η νέα τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο “Now What?!”…

Η γιορτή της μητέρας

Minor Mine – Out Of Heaven (2012)

Ο δρόμος απλωνόταν μακρύς εμπρός μου, μια απέραντη ευθεία από εδώ ως το άπειρο, που έπρεπε να διασχίσω κάτω από τον καυτό ήλιο, με την ανοιχτή Ford Mustang του 1967 που ευτυχώς είχα φροντίσει να φουλάρω με βενζίνη. Γύρω μου ένα υπέροχα μονότονο τοπίο από πελώριους βράχους και η μοναξιά της ερήμου… Ένα μοναχικό ταξίδι χωρίς προορισμό, εξαρτημένο από το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου και την μουσική στο CD Player που εδώ και ώρα έπαιζε το “Out Of Heaven” των Minor Mine!

Robert Plant and the Sensational Space Shifters – “Black Dog”

Ο Robert Plant και οι “Sensational Space Shifters” περιόδευσαν στη Νότια Αμερική το περασμένο έτος και πρόσφατα στην Αυστραλία, και ετοιμάζουν ένα νέο οδοιπορικό στην Αμερική που θα ξεκινήσει στις 20 Ιουνίου από το Palladium στο  Dallas του Texas. Έκπληξη και ενθουσιασμό έχει προκαλέσει η ιδιαίτερη διασκευή της μπάντας στο κλασσικό “Black Dog” των Led Zeppelin, video που εξασφάλισε για εμάς το Rolling Stone.

“Sintel” (2010)

Μια εκπληκτική εμπειρία που συγκινεί και προβληματίζει…

Jeff Hanneman (31/01/1964 – 02/05/2013)

Έφυγε ο Jeff Hanneman, κιθαρίστας και συνιδρυτής των θρυλικών Slayer, σε ηλικία 49 ετών, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στις 2 Μαΐου σε νοσοκομείο της Καλιφόρνια…

Η ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΤΩΝ ΜΕΤΡΙΩΝ (updated)

Κάτι που έγραψα το 2005 και δυστυχώς παραμένει επίκαιρο σα να γράφτηκε εχθές! Κι όμως... δημοσιεύτηκε σε περιοδικό πριν απο 8 χρόνια...

Darnakes – Scorpio (2013)

Ο Tom Waits πήγε για καφέ με τον Goran Bregovic, σκόνταψαν επάνω στους Maynard James Keenan και Ρόζα Εσκενάζυ και όλοι μαζί βρέθηκαν να διασκεδάζουν στο σπίτι του Manu Chao…

Όταν επιτίθεται η νύχτα

Με τα φώτα σβηστά και τον άνεμο να ψιθυρίζει παλιούς σκοπούς από το ανοιχτό παράθυρο, υποδέχθηκε με φόβο τη νύχτα…

Daze Of Youth - Daze Of Youth (2012)

Tryfon - A Permanent Escape

Στα όνειρα αρχίζουν οι υποχρεώσεις…

Μια ιδιαίτερη στιγμή στην παράξενη ζωή μου, αυτή που σέρνει στο σκοτάδι αλυσίδες ενοχών και πόθων σαν γερασμένο φάντασμα που ξέχασε πώς να φοβίζει, ήταν το τραγούδι “Acrobat” των U2 από το album “Achtung Baby” του 1991. Έχοντας ανέκαθεν την μουσική οδηγό και σύντροφο όλα αυτά τα χρόνια, ανακάλυψα από νωρίς πως όσα αδυνατώ η δεν τολμώ να εκφράσω, μπορούν κάλλιστα να το κάνουν για εμένα τα τραγούδια.

Ριφιφί - Rock Ιστορίες

If You Tolerate This Then Your Children Will Be Next…

Το 1998 οι Manic Street Preachers έγραψαν ένα τραγούδι που για κάποιο λόγο που δεν μπορώ εύκολα να εξηγήσω πάρα μόνο να εικάσω, κάθε φορά που το ακούω μου προκαλείς δέος. Το “If You Tolerate This Then Your Children Will Be Next” υπάρχει στο album “This Is My Truth Tell Me Yours” και ήθελα πάντα να το κουβεντιάσω. Όμως, δεν έτυχε ποτέ. Είναι φυσικά πολλά τα τραγούδια που ήθελα αλλά ποτέ δεν κουβέντιασα, έτυχε όμως σήμερα να ακούσω το συγκεκριμένο. Και για μια ακόμη φορά, δάκρυσα…

Verbal Delirium - From The Small Hours Of Weakness (2013)

Ηλιόλουστα απεργιακά πρωινά…

Θάνος Ανεστόπουλος: "Ως Το Τέλος" (2012)

Νίκος Ξυλούρης (7 Ιουλίου 1936 - 8 Φεβρουαρίου 1980)

GAD. – End In Tears (2013)

Λένε ότι στην μουσική πορεία κάθε καλλιτέχνη η συγκροτήματος, η πιο δύσκολη δουλειά, αυτή που κρίνει την πορεία και το μέλλον του, είναι η 3^η δισκογραφική του απόπειρα. Συχνά αυτή η 3^η προσπάθεια είναι που είτε μας ενθουσιάζει, είτε μας απογοητεύει, αυτή που αποδεικνύει με πόση σοβαρότητα αντιμετωπίζει ο μουσικός αυτό που υπηρετεί. 

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή

Αν και δεν το συνηθίζω να δημοσιεύω κείμενα άλλων, είναι τόσα πολλά τα e-mails που έρχονται κατά καιρούς σε όλους μας, που κάτι καλό πάντα θα βρεθεί. Έτσι βρέθηκε και το παρακάτω κείμενο του Mario de Andrade, ένα από αυτά τα κείμενα που εντυπωσιάζουν και προκαλούν βαθύτατους στοχασμούς, μα στην παρούσα φάση εμένα τουλάχιστον, μου προκαλούν θλίψη. 

Dirty Fuse

Τι είναι αυτό που κάνει κάποιες «μουσικές» διαχρονικές; Αυτό που κληροδοτούν; Ο τρόπος με τον οποίο επηρεάζουν μεταγενέστερες μουσικές; Το γεγονός ότι παραμένουν επίκαιρες όσα χρόνια κι αν περάσουν; Νομίζω όλα αυτά μαζί, αλλά θα πρόσθετα και κάτι παραπάνω: Τα συναισθήματα που δημιουργούν, ο τρόπος που γίνονται αποδεκτές, το φρέσκο στις συνθέσεις τους. Το να ακούς μια μελωδία και να ταξιδεύεις σε μια εποχή που δεν έχεις ζήσει, μα είναι σα να την βιώνεις μόλις ξεκινήσουν οι πρώτες νότες…

Δεν συμβαίνουν μόνο στις ταινίες

Πόσες φορές δεν παρακολουθήσαμε κάποιο έργο, συνήθως βασισμένο σε πραγματική ιστορία, με ήρωα τα αγαπημένα μας «τετράποδα», έργο που όμως γρήγορα ξεχάσαμε θεωρώντας την ιστορία του άλλη μια υπερβολή του κινηματογράφου; Τα περισσότερα όμως σενάρια εμπνέονται από την καθημερινότητα, από βιώματα και από ιστορίες που μας συγκινούν ή μας εκπλήσσουν. 

2Ν

Ένας είναι ο δρόμος κι ας έχει μονοπάτια. Μια είναι η πορεία και κάθε διακλάδωση αποτελεί απλώς μια παρέκκλιση από το προκαθορισμένο, με κάθε βήμα είτε να ενώνει είτε να απομακρύνει ζωές. Στο τέλος απομένει μονάχα ότι θυμάται ο καθένας περισσότερο…

Έγινε η απώλεια συνήθεια μας…

Προσθήκες σε παλιότερες σκέψεις που η αλήθεια μετέτρεψε σε ερινύες…  

Δεν μπορείς να προστατέψεις αυτούς που αγαπάς…

Σκέψεις, εικόνες, στιγμές… Αναμνήσεις στοιβαγμένες στο χαρτόκουτο του χρόνου, χαμογελούν χαιρέκακα γνωρίζοντας πως σύντομα θα βγουν από την σκοτεινή αποθήκη που τις έχεις κρύψει, για να υπενθυμίσουν με τον πιο σκληρό τρόπο πως τίποτα δεν ξεφεύγει από το πεπρωμένο. Και όποτε το κάνουν, σε βρίσκουν πάντα απροετοίμαστο…