Ηλιόλουστα απεργιακά πρωινά…

Θάνος Ανεστόπουλος: "Ως Το Τέλος" (2012)

Νίκος Ξυλούρης (7 Ιουλίου 1936 - 8 Φεβρουαρίου 1980)

GAD. – End In Tears (2013)

Λένε ότι στην μουσική πορεία κάθε καλλιτέχνη η συγκροτήματος, η πιο δύσκολη δουλειά, αυτή που κρίνει την πορεία και το μέλλον του, είναι η 3^η δισκογραφική του απόπειρα. Συχνά αυτή η 3^η προσπάθεια είναι που είτε μας ενθουσιάζει, είτε μας απογοητεύει, αυτή που αποδεικνύει με πόση σοβαρότητα αντιμετωπίζει ο μουσικός αυτό που υπηρετεί. 

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή

Αν και δεν το συνηθίζω να δημοσιεύω κείμενα άλλων, είναι τόσα πολλά τα e-mails που έρχονται κατά καιρούς σε όλους μας, που κάτι καλό πάντα θα βρεθεί. Έτσι βρέθηκε και το παρακάτω κείμενο του Mario de Andrade, ένα από αυτά τα κείμενα που εντυπωσιάζουν και προκαλούν βαθύτατους στοχασμούς, μα στην παρούσα φάση εμένα τουλάχιστον, μου προκαλούν θλίψη. 

Dirty Fuse

Τι είναι αυτό που κάνει κάποιες «μουσικές» διαχρονικές; Αυτό που κληροδοτούν; Ο τρόπος με τον οποίο επηρεάζουν μεταγενέστερες μουσικές; Το γεγονός ότι παραμένουν επίκαιρες όσα χρόνια κι αν περάσουν; Νομίζω όλα αυτά μαζί, αλλά θα πρόσθετα και κάτι παραπάνω: Τα συναισθήματα που δημιουργούν, ο τρόπος που γίνονται αποδεκτές, το φρέσκο στις συνθέσεις τους. Το να ακούς μια μελωδία και να ταξιδεύεις σε μια εποχή που δεν έχεις ζήσει, μα είναι σα να την βιώνεις μόλις ξεκινήσουν οι πρώτες νότες…

Δεν συμβαίνουν μόνο στις ταινίες

Πόσες φορές δεν παρακολουθήσαμε κάποιο έργο, συνήθως βασισμένο σε πραγματική ιστορία, με ήρωα τα αγαπημένα μας «τετράποδα», έργο που όμως γρήγορα ξεχάσαμε θεωρώντας την ιστορία του άλλη μια υπερβολή του κινηματογράφου; Τα περισσότερα όμως σενάρια εμπνέονται από την καθημερινότητα, από βιώματα και από ιστορίες που μας συγκινούν ή μας εκπλήσσουν. 

2Ν

Ένας είναι ο δρόμος κι ας έχει μονοπάτια. Μια είναι η πορεία και κάθε διακλάδωση αποτελεί απλώς μια παρέκκλιση από το προκαθορισμένο, με κάθε βήμα είτε να ενώνει είτε να απομακρύνει ζωές. Στο τέλος απομένει μονάχα ότι θυμάται ο καθένας περισσότερο…

Έγινε η απώλεια συνήθεια μας…

Προσθήκες σε παλιότερες σκέψεις που η αλήθεια μετέτρεψε σε ερινύες…  

Δεν μπορείς να προστατέψεις αυτούς που αγαπάς…

Σκέψεις, εικόνες, στιγμές… Αναμνήσεις στοιβαγμένες στο χαρτόκουτο του χρόνου, χαμογελούν χαιρέκακα γνωρίζοντας πως σύντομα θα βγουν από την σκοτεινή αποθήκη που τις έχεις κρύψει, για να υπενθυμίσουν με τον πιο σκληρό τρόπο πως τίποτα δεν ξεφεύγει από το πεπρωμένο. Και όποτε το κάνουν, σε βρίσκουν πάντα απροετοίμαστο…

George Harrison (1943 – 2001)

Rolling Stones: 50 χρόνια και δεν έχει τελειώσει!

20.000 θεατές στο O2 Arena του Λονδίνου παρακολούθησαν το μεγαλύτερο παγκοσμίως rock συγκρότημα, που «τολμά» να βρίσκεται στο προσκήνιο 50 ολόκληρα χρόνια, σπάζοντας κάθε ρεκόρ και αποδεικνύοντας περίτρανα πως η μουσική δεν έχει όρια και δεν καταλαβαίνει από ηλικίες. Κάθε αμφιβολία που μπορεί να είχε κάποιος για όλα τα παραπάνω, εξανεμίστηκε όταν ο 69χρονος Mick Jagger ξεκίνησε τη συναυλία με το «I Want to be your man». 

Michael Hutchence (1960 - 1997)

Έφυγε ο Χρόνης Μίσσιος

«Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται. Άπαξ που λένε… Σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον με αυτή την αυτόνομη μορφή της, δεν πρόκειται να ξανα υπάρξουμε ποτέ. Και εμείς τι την κάνουμε, αντί να την ζήσουμε; Την σέρνουμε από εδώ και από εκεί, δολοφονώντας την…» 

Yellow Submarine (1968)

Χοσέ Μουχίκα: Πρόεδρος κράτους & Φτωχός!

Ο πρόεδρος της Ουρουγουάης Χοσέ Μουχίκα έχει κερδίσει τον σεβασμό και την αναγνώριση από τους πολίτες της χώρας του δωρίζοντας κάθε μήνα το 90 τοις εκατό του μισθού του σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Calexico – Algiers (2012)

Η Γεωγραφία έπαιζε πάντα σημαντικό ρόλο στην μουσική των Calexico, ακόμα και την εποχή που έπαιζαν στους Giant Sand με τον Howe Gelb. Το ντουέτο Joey Burns και John Convertino από τις αρχές του 1990 έχουν διατυπώσει τις νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες σε μεθυστικά και λεπτομερέστατα μονοπάτια, όχι μόνο διηγούμενοι θλιβερές ιστορίες ανθρώπων που διασχίζουν τα σύνορα, καταδικασμένους οδηγούς ή ανήσυχους περιηγητές, αλλά με μια περιπετειώδη μουσική που συνδυάζει τις παραδόσεις της Λατινικής Αμερικής με τους rock n’ roll ήχους της Βόρειας Αμερικής.

O tempora, o mores

Νομίζω πως πρέπει να νιώθουμε υπερήφανοι. Πρέπει να νιώθουμε ευγνωμοσύνη, ευτυχία και υποχρέωση, που τόσο λίγοι άνθρωποι στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, νοιάζονται και μάχονται νύχτα μέρα, για το καλό τόσων πολλών…

Προτάσεις (Α μέρος)

Ταινίες που έχουν ήδη κυκλοφορήσει και μπορείς να τις βρεις σε DVD είτε για ενοικίαση είτε για αγορά. 

Νίκος Καζαντζάκης

Κρασί δεν είναι, αδέρφια, η λευτεριά μήτε γλυκιά γυναίκα,

μήτε και βιος μες στα κελάρια σας μήτε και γιος στην κούνια•

έρμο τραγούδι ’ναι ακατάδεχτο και σβήνει στον αγέρα!

(«Οδύσσεια»)

John Peel

Ronnie Van Zant

La Moyo the Band

Μισή φρατζόλα ψωμί…

Όταν ήμουν μικρός, η γιαγιά και ο παππούς μου με έπαιρναν αγκαλιά και μου έδειχναν μέσα από έναν κήπο, την ζωή. Κάτω από τα δέντρα της αυλής, ανάμεσα σε λουλούδια που μοσχοβολούσαν καθώς σουρούπωνε, με μάθαιναν να ανακαλύπτω, με παρότρυναν να σκέπτομαι, μου ζητούσαν να αντιδρώ, μα πάνω απ’ όλα, με παρακαλούσαν να μην αδικώ…

Janis Joplin

Όσοι αδιαφορούν για τα κοινά…

Κάποτε δεν υπήρχε το ίντερνετ. Η πληροφορία ήταν πολύ δύσκολο να αναμεταδοθεί και οι προσπάθειες γίνονταν κυρίως με αφίσες, περιοδικά, φυλλάδια και fanzines. Συχνά, τον ρόλο του οργανωτή έπαιζαν κάποια ραδιόφωνα (κυρίως πειρατικά) με ελάχιστη όμως ακροαματικότητα και εξίσου ελάχιστη απήχηση. Ο κόσμος έπεφτε σε βαθύ λήθαργο και θεωρούσε «γραφικές» τις λίγες φωνές που πάσχιζαν να μεταδώσουν πληροφορία, αφύπνιση και έκκληση για ενδιαφέρον, με αποτέλεσμα κάποιοι να δρουν ανενόχλητοι. Η μη πίστη στους γραφικούς ήταν τότε το άλλοθι μας. Τώρα όμως δεν υπάρχουν δικαιολογίες…

John Bonham (1948 - 1980)

Led Zeppelin - Celebration Day

Ήταν 10 Δεκεμβρίου το 2007 όταν πραγματοποιήθηκε η ιστορική επανένωση των Led Zeppelin για μια μοναδική συναυλία στην 02 Arena του Λονδίνου, η πρώτη μετά απο 27 ολόκληρα χρόνια! Η συναυλία έγινε για να τιμήσουν την μνήμη του Ahmet Ertegun, φιλου τους και ιδρυτή της Atlantic Records.

Καλό Χειμώνα...

Ένα κοινωνικό φαινόμενο (!) το οποίο συζητιέται αρκετά στις παρέες, είναι πως όσοι κατάφεραν φέτος να κάνουν διακοπές πέρασαν πραγματικά καλά! Δεν έχουν ιδιαίτερα πράγματα να διηγηθούν, δεν έχουν να μοιραστούν έντονες στιγμές, δεν έκαναν γενικότερα κάτι το αξιομνημόνευτο, όμως, τα πέρασαν πολύ καλά. Η εξήγηση αυτού του πρωτόγνωρου (για κάποιους) φαινόμενου, είναι τόσο απλή που σαφώς και προβληματίζει.

Ραντεβού κάπου στον Σεπτέμβρη…

Μου είναι πολύ δύσκολο να γράφω. Τα δάχτυλά δεν προλαβαίνουν με τίποτα τον ειρμό των σκέψεων μου και κάθε φορά νιώθω πως αυτό που ήθελα να πω είτε δεν έγινε κατανοητό είτε δεν ολοκληρώθηκε. Από την άλλη βέβαια, πιστεύω πως ποτέ δεν θα μπορέσω να γίνω κατανοητός και πως ποτέ δεν θα ολοκληρώσω τις σκέψεις μου…