20 Μαρτίου 2022

 

Άλλος ένας χρόνος… Νομίζω πως συνήθισα πια να κοιτάζω την Άνοιξη μόνο στις φωτογραφίες…

Συνάντησα την ζωή μου…

Χαμένος σε σκέψεις, με βήμα αργό, δοκιμάζοντας τα καινούργια ακουστικά σ’ ένα αγαπημένο μας τραγούδι, έπεσα απρόσμενα μπροστά της. 

Ταξίδι...

Κάθε φορά που νομίζω πως κάτι αφαιρώ από την ταλαιπωρημένη βαλίτσα, κάτι, ως δια μαγείας, όλο προστίθεται. Όσο την αδειάζω, τόσο εκείνη γεμίζει! Αν εγώ αφαιρώ πράγματα (ρούχα, βιβλία, μπιχλιμπίδια που – προφανώς – δεν θα τα χρειαστώ ποτέ) εκείνη τι προσθέτει και δεν μπορώ μετά να την κλείσω;

Ιστορίες…

Όταν είναι μόνοι τους, η θάλασσα με το παγκάκι, πρέπει να διηγούνται ο ένας στον άλλο τις πιο όμορφες ιστορίες…  

20/3 - somewhere over the rainbow…

Όμορφη βραδιά, και η βροχή αβέβαιη – όπως εγώ – να μην μπορεί να αποφασίσει αν θα στείλει το μήνυμα της… Παρέες να περπατούν «απολαμβάνοντας» τις 2 επιπλέον ώρες «ελευθερίας» που τους δόθηκαν. Εαρινή ισημερία… Χρόνια τώρα την ονειρεύομαι την Άνοιξη: χαμογελάει με κείνα τα υπέροχα μπλε μάτια, κουρνιάζει σα μικρό παιδάκι στην αγκαλιά μου, παλεύει με τις ανασφάλειες της και, σαν αποκοιμηθεί, ταξιδεύει ψηλά πάνω από το ουράνιο τόξο… Την ονειρεύομαι συνέχεια, την προσκαλώ συνέχεια, δεν τολμά να έρθει. Όμως η ζωή χωρίς την Άνοιξη, είναι πολύ μοναχική, πολύ σκληρή, πολύ άδικη…

Ο Ροκ Περιπλανητής

Ψηλός, λεπτός, με εκείνο το μακρύ (συνήθως) μαλλί που αντιστεκόταν σθεναρά στον χρόνο, με την ζεστή, βραχνή φωνή στο μικρόφωνο – ο ήχος που νιώθεις πως έχει η καλή συντροφιά- ο Γιώργος, ο γερόλυκος της ροκ και αιώνια ρομαντικός μουσικός περιπλανητής, ο φωτογράφος με την ευαίσθητη ματιά, ο γλυκός άνθρωπος, ο αθεράπευτος εραστής του φλερτ, με την κακή αγγλική προφορά και την αστείρευτη αγάπη του για τη μουσική και το ραδιόφωνο, ο παραγωγός που πήγαινε άυπνος για δουλειά μετά από ατέλειωτες ώρες πίσω από το μικρόφωνο, το «φιλαράκι», έφυγε χωρίς να μου το πει, γράφοντας απλά πριν λίγες μέρες ένα ειρωνικά ανορθόγραφο «διάλυμα»… Από τι έκανες διάλειμμα ρε Γιώργο; Γιατί να το κάνεις;

Μάρτιος 2021 (!)

Ξύπνησα κουρασμένος ένα ακόμα πρωί, άνοιξα δειλά το παράθυρο, είδα τον ήλιο να λάμπει αγνοώντας επιδεικτικά την πραγματικότητα και συνειδητοποίησα – έκπληκτος - πως ήρθε ο Μάρτιος. Ένας ακόμα Μάρτιος… Πέρασε στ’ αλήθεια άλλος ένας χρόνος; Ήρθε άλλος ένας Μάρτιος; Ο μήνας που φέρνει την Άνοιξη, ο μήνας της πιο όμορφης στιγμής στην ζωή μου, ήρθε ξανά… Πότε έφυγε; Γιατί έφυγε; Βλέπω να έχουν περάσει τέσσερεις μα είναι σα να πέρασε μονάχα…μια ανάσα…

Νοέμβρης

 

“Βράδιαζε και στο βάθος του φθινοπωρινού δρόμου λιγόστευε όλο και πιο πολύ το φως, σα να τέλειωνε για πάντα ο κόσμος…” (Τ. Λειβαδίτης) 

Αλλάζοντας ώρα...

Αυτή η Κυριακή, αυτή που την αναγκάζουμε να στέλνει τον χρόνο μια ώρα πίσω δίνοντας ακόμη περισσότερο χώρο στο σκοτάδι, που την σπρώχνουμε να βυθίσει τον ήλιο στην θάλασσα τόσο νωρίς, πάντα την σιχαινόμουν - κι ας μην είναι δικό της το φταίξιμο. Όπως με τους ανθρώπους… Συχνά τους «σιχαινόμαστε» για λάθη που οι ίδιοι δεν ευθύνονται…

Θα 'θελα να 'μουν εκεί...

Όταν δεν μπορώ να βρίσκομαι εκεί όπου επιθυμώ να βρίσκομαι, εκεί που βρίσκεται η καρδιά μου, μπαίνει σε λειτουργία ο μοναδικός μηχανισμός που απέμεινε να δουλεύει ακόμη καλά: η φαντασία μου! Κλείνω τα μάτια για να δω με την καρδιά και, για λίγες στιγμές, μέρη, άνθρωποι, σπίτια, ήχοι, παίρνουν σχήματα οικεία, τις μορφές της λαχτάρας και της επιθυμίας. Τα ταξίδια που κάνουμε με το νου είναι μερικές φορές πιο αληθινά, γιατί τα συνοδεύει πάντα η επιθυμία…

Χρυσόψαρα (μια αληθινή και αλληγορική ιστορία…)

Σκέφτομαι, κοιτάζοντας την άδεια τετράγωνη γυάλα που φιλοξένησε για λίγο δυο ζωούλες που θα μείνουν για πάντα στην καρδιά μου, πως εκείνο το γλυκό παρακλητικό «πλατάγισμα» στην επιφάνεια του νερού, ήταν ένας από τους πιο όμορφους ήχους στον κόσμο…

Σου μίλησα ποτέ για τον Ennio Morricone;

Κάποιος μου είχε πει κάποτε, πως οι πραγματικά σημαντικοί άνθρωποι στην ζωή μας είναι αυτοί που μας γνωρίζουν νέες μουσικές και μας κάνουν να τις αγαπήσουμε. Μουσικές που ίσως δεν άκουγες ποτέ, που πίστευες πως ποτέ δεν θα σου άρεσαν, και γίνονται ξαφνικά κομμάτι της ζωής σου…

Η στιγμή που θυμίζει πως είναι να κάνεις όνειρα…

Ήταν από τις ελάχιστες φορές που ο ουρανός έκλεψε για λίγο το βλέμμα μου από την θάλασσα… Όχι πολύ. Είναι αδύνατο άλλωστε. Μόνο όσο χρειάζεται η απρόσμενη στιγμή που θυμίζει πως είναι να κάνεις όνειρα…

Καραντίνα

Ας πούμε πως κουβεντιάζουμε… Έχουμε πολλά να πούμε. Για ανησυχίες, για το μέλλον, για την καθημερινότητα μας, για θεωρίες συνομωσίας… Παίρνοντας μία ακόμη φορά προστατευτική στάση για να μην σε ανησυχήσω η σε ταράξω, επιχειρώντας να υιοθετήσω το ύφος εκείνων που προσπαθούν να δουν θετικά κάτι εξαιρετικά σκοτεινό, σκοντάφτω στις ίδιες μου τις σκέψεις. Γιατί βλέπω πως χειρότερο από τις θεωρίες συνομωσίας είναι οι θεωρίες ελπίδας…

Στο σκοτάδι είναι πιο εύκολο να δεις…

Θυμήθηκα απόψε εκείνο το αγόρι με τα μελαγχολικά μα πάντα χαμογελαστά μάτια που έχτιζε κάστρα στην άμμο αγνοώντας τις επιθέσεις των κυμάτων. Ένα αγόρι που κάποτε θέλησε να βάψει μαύρο το δωμάτιο του γιατί προαισθανόταν ένα μέλλον με το ίδιο χρώμα. Θυμήθηκα εκείνο το αγόρι που πίστευε, ονειρευόταν, έλπιζε, δημιουργούσε, ερωτευόταν, φανταζόταν και δεν υποπτεύθηκε ποτέ πως η ζωή του θα έμπαινε σε καραντίνα…

20/3/2020

Ένα τραγούδι… Τόσα χρόνια, τόσες στιγμές, τόσα όνειρα, ένα τραγούδι… Η μελωδία του σε κάνει να χαμογελάς αλλά και να δακρύζεις. Ένα τραγούδι που πάντα έλεγε όσα δεν ειπώθηκαν, που έδινε όσα δεν κατόρθωναν να δοθούν. Ένα τραγούδι. Δεν έχω κάτι άλλο…

Γιώργος Μπαλάνος (12/4/1944 – 18/2/2020)

Ήταν πολλές οι φορές που θέλησα να σε φέρω λίγο στον κόσμο μου –έστω ν’ ανοίξω ελάχιστα την πόρτα να κοιτάξεις από την χαραμάδα- μα δεν ερχόσουν. Είτε γιατί δεν σε καλούσα με τον σωστό τρόπο, είτε γιατί δεν ήθελες η αδιαφορούσες, δυστυχώς δεν ερχόσουν. Όμως υπήρχε (υπάρχει ακόμα) κάτι σε αυτόν τον κόσμο που, πιστεύω, άξιζε (αξίζει) να το γνωρίσεις. Κάτι πέρα από την εικόνα που προβάλλεται διαρκώς στα πρόσωπα μας, κάτι πέρα από τη νύχτα και τις σκέψεις που βάφει ασημένιες το φεγγάρι, κάτι που μπορεί να αποκαλύψει όσα δεν μάθαμε ποτέ πως να αποκαλύπτουμε…

Ο Καλικάντζαρος

Κρυφά και δισταχτικά –στα μουλωχτά όπως λέμε- ο Φατσάκης ο Καλικάντζαρος, βγήκε από την σκοτεινή σπηλιά του –την βυθισμένη στην σκόνη του χρόνου- και κίνησε για ένα ακόμη σιωπηλό σεργιάνι στον κόσμο…

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας – Εκεί, στην Άκρη του Απείρου…

Πιστεύω πως θα το έχεις ήδη μάθει, όμως δεν γίνεται να μην σου το πω και εγώ. Δεν γίνεται να μην το κουβεντιάσουμε, έστω κι αν αυτή την στιγμή μόνο ο ένας θα μιλάει. 

Μερικές φορές μπορώ να φανταστώ τις απαντήσεις ή και τις ερωτήσεις σου και αυτή η ψευδαίσθηση συζήτησης είναι σα μικροσκοπικό φωτάκι στο βαρύ σκοτάδι όλης αυτής της σιωπής. Αυτό που πολλοί δεν κατανοούν (η προτιμούν να μην κατανοούν) είναι πως δεν είναι μόνο η χαρά που έχει αξία αν την μοιραστείς, αλλά και η θλίψη. Έτσι, αυτή η δυσάρεστη είδηση, είναι κάτι που θέλω να το μοιραστώ μαζί σου, με τον ίδιο τρόπο που ήθελα να μοιράζομαι τα πάντα μαζί σου. Κι ας μην ήταν πάντα ευχάριστα. Δεν θα είχαν αξία αν ήταν…

Το Τραπέζι

«Να ξέρεις…» είπε, «την αξία κάποιων τραπεζιών την καταλαβαίνουν μονάχα όσοι έχουν καθίσει γύρω του, στις καρέκλες του. Κανένας άλλος δεν μπορεί να ξέρει…»

20 Μαρτίου 2019…

“Η άνοιξη είναι ο τρόπος του Θεού να πει: «Πάμε άλλη μια φορά…»...”

(R. Orben)

Χαμογέλασες και ήρθε το καλοκαίρι…

Το παράθυρο μένει μισάνοιχτο εδώ κι ένα χρόνο ίσως γιατί φοβάται ν’ ανοίξει περισσότερο μήπως συναντηθεί με την πραγματικότητα. Άραγε τι να συμβαίνει εκεί έξω τόσες ημέρες που έχω να κοιτάξω;

Δεν πρόλαβα…

Ήταν μια αφόρητα όμορφη ημέρα και με είχε κυκλώσει μια παράλογη αισιοδοξία, ο μανδύας όπως λένε του δειλού, και ενώ το αλάνθαστο τελευταία, ένστικτό μου, η καρδιά μου, κάθε κύτταρο στο κορμί μου, φώναζαν αυτό που συνέβαινε, αφέθηκα στην πλάνη της αισιοδοξίας και άφησα για μια ακόμη φορά να γλιστρήσει από τα χέρια μου μια ακόμα αίσθηση πικρής ευκαιρίας…

Αν είχα ένα κομμάτι ζωή… (Gabriel García Márquez)

Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ…

20/3

"Με την βροντή υπήρξαμε, με την βροντή ερωτευτήκαμε, υπόκωφα χανόμαστε. Χωρίς μάχη. Στους φόβους δοσμένοι..."
(Θ.Α.)

Ζωή…

Η βάρκα είχε το όνομα «Life» και ήταν εκεί, μισοβυθισμένη, παραμελημένη, σκουριασμένη, απογοητευμένη. Όμως το έβλεπες, σίγουρα το ένιωθες, πως αρκούσε μονάχα ένας «σωστός», γεμάτος αγάπη για το επάγγελμα του μάστορας, για να την επαναφέρει μεμιάς στην ζωή που της είχε δωρίσει το όνομα της. Ένας «μάστορας» την βύθισε, ένας «μάστορας» μπορούσε να την σώσει…

Σιωπή…

"Όταν δεν έχεις κανέναν να του φτιάξεις ένα φλιτζάνι τσάι, όταν κανείς δεν σε χρειάζεται, τότε πιστεύω ότι η ζωή έχει τελειώσει…".

- Audrey Hepburn

Όταν μελαγχολείς είσαι ακόμα πιο όμορφη...

Κάθε τρελό ή επίμονο όνειρο, κάθε υπέροχη στιγμή, ότι αγαπώ, όσα ποθεί η καρδιά μου, είναι η θάλασσα! Πάντα η θάλασσα ήταν…

Τετάρτη (Super Dooper Blue Blood Moon)…

Υπέροχο  φεγγάρι απόψε. Αντικείμενο πόθου, ύστατη ελπίδα, μυστικιστική ερωτοτροπία. Σα να παρατηρείς κουκλάκι να κοιμάται: τόσο σιωπηλό, τόσο όμορφο, τόσο λατρευτό, τόσο ποθητό... Τόσο κοντά σου μα και τόσο αφόρητα μακριά σου...

Κυριακή...

Ξύπνησα με την επιθυμία αποτυπωμένη στο μυαλό μου και τόλμησα να την μεταδώσω σε μήνυμα. Είχε ξημερώσει ελπίδα και το φως του ήλιου εισχωρούσε ζεστό από το παράθυρο που ξέχασα τη νύχτα ανοιχτό. Δεν είχα τίποτα απολύτως να κάνω εκτός από σχέδια που γυρόφερναν όλη τη νύχτα στα όνειρα μου…