Robert Plant and the Sensational Space Shifters – “Black Dog”

Ο Robert Plant και οι “Sensational Space Shifters” περιόδευσαν στη Νότια Αμερική το περασμένο έτος και πρόσφατα στην Αυστραλία, και ετοιμάζουν ένα νέο οδοιπορικό στην Αμερική που θα ξεκινήσει στις 20 Ιουνίου από το Palladium στο  Dallas του Texas. Έκπληξη και ενθουσιασμό έχει προκαλέσει η ιδιαίτερη διασκευή της μπάντας στο κλασσικό “Black Dog” των Led Zeppelin, video που εξασφάλισε για εμάς το Rolling Stone.

“Sintel” (2010)

Μια εκπληκτική εμπειρία που συγκινεί και προβληματίζει…

Jeff Hanneman (31/01/1964 – 02/05/2013)

Έφυγε ο Jeff Hanneman, κιθαρίστας και συνιδρυτής των θρυλικών Slayer, σε ηλικία 49 ετών, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στις 2 Μαΐου σε νοσοκομείο της Καλιφόρνια…

Η ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΤΩΝ ΜΕΤΡΙΩΝ (updated)

Κάτι που έγραψα το 2005 και δυστυχώς παραμένει επίκαιρο σα να γράφτηκε εχθές! Κι όμως... δημοσιεύτηκε σε περιοδικό πριν απο 8 χρόνια...

Darnakes – Scorpio (2013)

Ο Tom Waits πήγε για καφέ με τον Goran Bregovic, σκόνταψαν επάνω στους Maynard James Keenan και Ρόζα Εσκενάζυ και όλοι μαζί βρέθηκαν να διασκεδάζουν στο σπίτι του Manu Chao…

Όταν επιτίθεται η νύχτα

Με τα φώτα σβηστά και τον άνεμο να ψιθυρίζει παλιούς σκοπούς από το ανοιχτό παράθυρο, υποδέχθηκε με φόβο τη νύχτα…

Daze Of Youth - Daze Of Youth (2012)

Tryfon - A Permanent Escape

Στα όνειρα αρχίζουν οι υποχρεώσεις…

Μια ιδιαίτερη στιγμή στην παράξενη ζωή μου, αυτή που σέρνει στο σκοτάδι αλυσίδες ενοχών και πόθων σαν γερασμένο φάντασμα που ξέχασε πώς να φοβίζει, ήταν το τραγούδι “Acrobat” των U2 από το album “Achtung Baby” του 1991. Έχοντας ανέκαθεν την μουσική οδηγό και σύντροφο όλα αυτά τα χρόνια, ανακάλυψα από νωρίς πως όσα αδυνατώ η δεν τολμώ να εκφράσω, μπορούν κάλλιστα να το κάνουν για εμένα τα τραγούδια.

Ριφιφί - Rock Ιστορίες

If You Tolerate This Then Your Children Will Be Next…

Το 1998 οι Manic Street Preachers έγραψαν ένα τραγούδι που για κάποιο λόγο που δεν μπορώ εύκολα να εξηγήσω πάρα μόνο να εικάσω, κάθε φορά που το ακούω μου προκαλείς δέος. Το “If You Tolerate This Then Your Children Will Be Next” υπάρχει στο album “This Is My Truth Tell Me Yours” και ήθελα πάντα να το κουβεντιάσω. Όμως, δεν έτυχε ποτέ. Είναι φυσικά πολλά τα τραγούδια που ήθελα αλλά ποτέ δεν κουβέντιασα, έτυχε όμως σήμερα να ακούσω το συγκεκριμένο. Και για μια ακόμη φορά, δάκρυσα…

Verbal Delirium - From The Small Hours Of Weakness (2013)

Ηλιόλουστα απεργιακά πρωινά…

Θάνος Ανεστόπουλος: "Ως Το Τέλος" (2012)

Νίκος Ξυλούρης (7 Ιουλίου 1936 - 8 Φεβρουαρίου 1980)

GAD. – End In Tears (2013)

Λένε ότι στην μουσική πορεία κάθε καλλιτέχνη η συγκροτήματος, η πιο δύσκολη δουλειά, αυτή που κρίνει την πορεία και το μέλλον του, είναι η 3^η δισκογραφική του απόπειρα. Συχνά αυτή η 3^η προσπάθεια είναι που είτε μας ενθουσιάζει, είτε μας απογοητεύει, αυτή που αποδεικνύει με πόση σοβαρότητα αντιμετωπίζει ο μουσικός αυτό που υπηρετεί. 

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή

Αν και δεν το συνηθίζω να δημοσιεύω κείμενα άλλων, είναι τόσα πολλά τα e-mails που έρχονται κατά καιρούς σε όλους μας, που κάτι καλό πάντα θα βρεθεί. Έτσι βρέθηκε και το παρακάτω κείμενο του Mario de Andrade, ένα από αυτά τα κείμενα που εντυπωσιάζουν και προκαλούν βαθύτατους στοχασμούς, μα στην παρούσα φάση εμένα τουλάχιστον, μου προκαλούν θλίψη. 

Dirty Fuse

Τι είναι αυτό που κάνει κάποιες «μουσικές» διαχρονικές; Αυτό που κληροδοτούν; Ο τρόπος με τον οποίο επηρεάζουν μεταγενέστερες μουσικές; Το γεγονός ότι παραμένουν επίκαιρες όσα χρόνια κι αν περάσουν; Νομίζω όλα αυτά μαζί, αλλά θα πρόσθετα και κάτι παραπάνω: Τα συναισθήματα που δημιουργούν, ο τρόπος που γίνονται αποδεκτές, το φρέσκο στις συνθέσεις τους. Το να ακούς μια μελωδία και να ταξιδεύεις σε μια εποχή που δεν έχεις ζήσει, μα είναι σα να την βιώνεις μόλις ξεκινήσουν οι πρώτες νότες…

Δεν συμβαίνουν μόνο στις ταινίες

Πόσες φορές δεν παρακολουθήσαμε κάποιο έργο, συνήθως βασισμένο σε πραγματική ιστορία, με ήρωα τα αγαπημένα μας «τετράποδα», έργο που όμως γρήγορα ξεχάσαμε θεωρώντας την ιστορία του άλλη μια υπερβολή του κινηματογράφου; Τα περισσότερα όμως σενάρια εμπνέονται από την καθημερινότητα, από βιώματα και από ιστορίες που μας συγκινούν ή μας εκπλήσσουν. 

2Ν

Ένας είναι ο δρόμος κι ας έχει μονοπάτια. Μια είναι η πορεία και κάθε διακλάδωση αποτελεί απλώς μια παρέκκλιση από το προκαθορισμένο, με κάθε βήμα είτε να ενώνει είτε να απομακρύνει ζωές. Στο τέλος απομένει μονάχα ότι θυμάται ο καθένας περισσότερο…

Έγινε η απώλεια συνήθεια μας…

Προσθήκες σε παλιότερες σκέψεις που η αλήθεια μετέτρεψε σε ερινύες…  

Δεν μπορείς να προστατέψεις αυτούς που αγαπάς…

Σκέψεις, εικόνες, στιγμές… Αναμνήσεις στοιβαγμένες στο χαρτόκουτο του χρόνου, χαμογελούν χαιρέκακα γνωρίζοντας πως σύντομα θα βγουν από την σκοτεινή αποθήκη που τις έχεις κρύψει, για να υπενθυμίσουν με τον πιο σκληρό τρόπο πως τίποτα δεν ξεφεύγει από το πεπρωμένο. Και όποτε το κάνουν, σε βρίσκουν πάντα απροετοίμαστο…

George Harrison (1943 – 2001)

Rolling Stones: 50 χρόνια και δεν έχει τελειώσει!

20.000 θεατές στο O2 Arena του Λονδίνου παρακολούθησαν το μεγαλύτερο παγκοσμίως rock συγκρότημα, που «τολμά» να βρίσκεται στο προσκήνιο 50 ολόκληρα χρόνια, σπάζοντας κάθε ρεκόρ και αποδεικνύοντας περίτρανα πως η μουσική δεν έχει όρια και δεν καταλαβαίνει από ηλικίες. Κάθε αμφιβολία που μπορεί να είχε κάποιος για όλα τα παραπάνω, εξανεμίστηκε όταν ο 69χρονος Mick Jagger ξεκίνησε τη συναυλία με το «I Want to be your man». 

Michael Hutchence (1960 - 1997)

Έφυγε ο Χρόνης Μίσσιος

«Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται. Άπαξ που λένε… Σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον με αυτή την αυτόνομη μορφή της, δεν πρόκειται να ξανα υπάρξουμε ποτέ. Και εμείς τι την κάνουμε, αντί να την ζήσουμε; Την σέρνουμε από εδώ και από εκεί, δολοφονώντας την…» 

Yellow Submarine (1968)

Χοσέ Μουχίκα: Πρόεδρος κράτους & Φτωχός!

Ο πρόεδρος της Ουρουγουάης Χοσέ Μουχίκα έχει κερδίσει τον σεβασμό και την αναγνώριση από τους πολίτες της χώρας του δωρίζοντας κάθε μήνα το 90 τοις εκατό του μισθού του σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Calexico – Algiers (2012)

Η Γεωγραφία έπαιζε πάντα σημαντικό ρόλο στην μουσική των Calexico, ακόμα και την εποχή που έπαιζαν στους Giant Sand με τον Howe Gelb. Το ντουέτο Joey Burns και John Convertino από τις αρχές του 1990 έχουν διατυπώσει τις νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες σε μεθυστικά και λεπτομερέστατα μονοπάτια, όχι μόνο διηγούμενοι θλιβερές ιστορίες ανθρώπων που διασχίζουν τα σύνορα, καταδικασμένους οδηγούς ή ανήσυχους περιηγητές, αλλά με μια περιπετειώδη μουσική που συνδυάζει τις παραδόσεις της Λατινικής Αμερικής με τους rock n’ roll ήχους της Βόρειας Αμερικής.

O tempora, o mores

Νομίζω πως πρέπει να νιώθουμε υπερήφανοι. Πρέπει να νιώθουμε ευγνωμοσύνη, ευτυχία και υποχρέωση, που τόσο λίγοι άνθρωποι στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, νοιάζονται και μάχονται νύχτα μέρα, για το καλό τόσων πολλών…