Οι αγανακτισμένοι και οι κοιμισμένοι

Οι σκέψεις, οι εικόνες και τα συναίσθήματα απο την πρώτη εδώ και παρά πολλά χρόνια ενωμένη προσπάθεια των Ελλήνων σε ένα κοινό αγώνα, είναι αντιφατικές και δεν μπορώ να αποφύγω την υποψία πως ίσως κάτι δεν πάει και τόσο καλά, κάτι δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι, κάτι απέχει αρκετά απο την πραγματικότητα. Απο την άλλη όμως, μήπως αυτός είναι ο σκοπός; Μήπως απο την αρχη όλη αυτή η προσπάθεια εκφράζεται, εικάζεται και αναμεταδίδεται με τέτοιο τρόπο ώστε να καταλήξει άκυρη;

Χθες...

Ανακατεύοντας τα κομμάτια του προσωπικού σου παζλ, ίσως ανακαλύψεις πως κάποια λείπουν, πως όσο και να προσπαθήσεις η εικόνα δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Που βρισκόμασταν κάποτε; Πως ξεκινήσαμε (αν βέβαια ξεκινήσαμε ποτέ), που θα καταλήξουμε (αν πράγματι καταλήγουμε κάπου); Ποια γεγονότα διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα μας, ποιες εμπειρίες έσκαψαν ρυτίδες στο πρόσωπο μας; Και, πάνω απ΄ όλα, που και ποια, είναι τα κομμάτια που λείπουν;

Ακονίζοντας την φαντασία μας

Παιδιά, παίζαμε σε έναν ανηφορικό δρόμο γεμάτο παρκαρισμένα αυτοκίνητα και πολυκατοικίες που έκλειναν γύρω σου σαν κλοιός.

ΣΚΟΤΩΝΕΙ Η ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ;

Πραγματικά και με κάθε ειλικρίνεια, πιστεύω πως όχι, η πειρατεία δεν σκοτώνει την μουσική. Την τραυματίζει αλλά δεν την σκοτώνει. Μπορείς να δεις τις πληγές επάνω στο ήδη ταλαιπωρημένο κορμί της, να διακρίνεις τα σημάδια και τους μώλωπες, αλλά καμία πληγή δεν είναι θανάσιμη. Όχι, η πειρατεία δεν σκοτώνει την μουσική. Δεν λέω πως δεν υπάρχουν δολοφόνοι, φυσικά και υπάρχουν, αλλά δεν είναι μόνο οι πειρατές. Είναι και κάποιοι άλλοι, πονηροί και αδυσώπητοι, οι πλέον θανάσιμοι, οι πιο σκοτεινοί απ΄ όλους, και ονομάζονται μουσικοί. Πιστεύω λοιπόν ακράδαντα, πως κατά κύριο λόγο, αυτοί που σκοτώνουν την μουσική, είναι οι μουσικοί και οι εταιρείες που βρίσκονται άλλοτε πίσω τους και άλλοτε μπροστά τους!

Έγινε η απώλεια συνήθεια μας...

Κοιτάς τις θολές εικόνες αναμνήσεων, εκείνες τις παλιές φωτογραφίες (το μοναδικό ίσως πράγμα που αψηφά τον χρόνο) μιας ζωής που μοιάζει να μην υπήρξε ποτέ και συχνά αναρωτιέσαι: Τι συνέβη;

Παύλος Σιδηρόπουλος: Που να γυρίζει;

6/12/1990... Κάπου στο Νέο Κόσμο...Στο σπίτι μιας φίλης του. Το τέλος έρχεται ενα μουντό απόγευμα απο ανακοπή καρδιάς, η ασθένεια των ροκ σταρς! Κάποιοι λένε υπερβολική δόση ηρωίνης. Κάποιοι άλλοι, υπερβολική δόση "ασυμβιβασμού"! Όπως και να 'χει εκείνο το απόγευμα του Δεκέμβρη, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της Ελληνικής ροκ μουσικής σκηνής, εγκαταλείπει για πάντα τον κόσμο στον οποίο δεν μπόρεσε ποτέ να προσαρμοστεί...

Motivo 4 - Το κλειδί (2010)

Motivo 4 - Το κλειδί (2010)

Πέρασαν 7 χρόνια απο την τελευταία δισκογραφική δουλειά των Motivo 4 και το ερώτημα είναι αν τελικά άξιζε αυτή η αναμονή. Η προσωπική μου άποψη είναι πως ναι, άξιζε!

Monika - Avatar (2008)

Monika - Avatar (2008)

 Μία απο τις ελάχιστες ίσως εξαιρέσεις όπου το λεγόμενο hype έπεσε μέσα! Η κουβέντα που άκουγες παντού, μέσα απο ανταλλαγές links των φανατικών του YouTube και όσων μοιράζονται με αυτόν τον τρόπο μουσική, ήταν η εξής: "Κι όμως... Είναι Ελληνίδα"!!!