Κάποτε μπαίναμε όλοι μαζί σε ένα καινούργιο αστραφτερό καράβι που έπλεε με χάρη και σιγουριά σε μια γαλήνια θάλασσα από όνειρα… Τώρα, ο καθένας μόνος του, μπαίνουμε σε σκουριασμένες ταλαιπωρημένες βάρκες που προσπαθούν με κόπο και δισταγμό να επιπλεύσουν σε μια θάλασσα αναμνήσεων…
Ο Νοέμβρης είναι ένας μήνας γεμάτος μνήμες, θλίψη και αγάπη. Όμορφες στιγμές παρελαύνουν νοσταλγικά στους δρόμους του, πρόσωπα λατρεμένα διακοσμούν τις σελίδες του ημερολογίου του. Είναι παράξενο το πόσο ασήμαντος γίνεσαι σε όσους θεωρείς σημαντικούς. Είναι μυστήριο το πόσο αόρατος γίνεσαι καθώς μεγαλώνεις. Είναι αλλόκοτο το πώς εξαφανίζονται οι ακροατές όταν έχεις ανάγκη να μιλήσεις και πως επιστρέφουν όταν έχεις πια επιλέξει την σιωπή. Και πόσο, αλήθεια, σκληρό είναι να σε ξεχνάνε όσα δεν έπαψες ποτέ να θυμάσαι… Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω, έλεγε η Αλκυόνη, πως γίνεται να χάνεσαι από εκείνους που πολύ αγάπησες…
Ένα χαμογελαστό – με υπέροχα λακάκια στα μάγουλα – μικρούλι, περιφέρεται χορεύοντας στις σκέψεις μου, σταματώντας τον χρόνο, εγκαινιάζοντας τις στιγμές του Νοέμβρη. Μια μικρή κυρία - γυναίκα πλέον στα μάτια αγνώστων που προσπαθούν να κρύψουν την ροή σάλιων από τα στόματα τους, παιδί ακόμα στις καρδιές όσων τις χαρίζουν απλόχερα αγάπη – που δεν θυμάται παιχνίδια, ιστορίες αγκαλιές και ακολουθεί εκείνη την ξέγνοιαστη, μα και τόσο μοναχική, πορεία της εφηβείας προς το άγνωστο. Μια πορεία ανύπαρκτη για κάποιους καθώς η ροή της εγκλωβίστηκε σε μια φωτογραφία…
Και όλος αυτός ο γιορτινός και σιωπηλός Νοέμβρης θα φτάσει στο μουδιασμένο αποκορύφωμα του, με ένα κρεσέντο νοσταλγίας, θλίψης και αγάπης, με τις σκιές του να αποκτούν ξανά μορφή και τις βάρκες, αβέβαιες και στραπατσαρισμένες, ακόμα να επιπλέουν. Μικρή μου, το πρώτο μοσχομυριστό πλασματάκι που κράτησα στα χέρια μου ήσουν εσύ και αυτή η ανάμνηση υπάρχει ακόμα στα δάχτυλα μου. Και ήταν η «Σιντίντα» σου που, όπως τόσα άλλα, με έκανε τόσο πολύ να σ’ αγαπήσω. Και, ότι αγάπησα, πάντα θα το αγαπώ…
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου
Πες την γνώμη σου....