crawl

Somewhere over the rainbow... Θα περιμένω...

koumpia

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Χρυσόψαρα...


Μερικές φορές, εκείνο το γλυκό «πλατάγισμα» στην επιφάνεια του νερού, πίστευα πως είναι ο ομορφότερος ήχος στον κόσμο…

Τα χρυσόψαρα μπορεί να είναι από τα πλέον ανθεκτικά και συμπαθητικά ψαράκια γλυκού νερού, όμως δεν είναι κατοικίδια (γενικά τα ψάρια δεν είναι κατοικίδια, όπως και πολλά άλλα που «υιοθετούμε» για να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας). Τα χρυσόψαρα χρειάζονται χώρο, πολύ χώρο, καθώς μπορούν να φθάσουν σε μέγεθος τα 30-40 εκατοστά. Όταν τα βάζουμε σε γυάλες στην ουσία τα σκοτώνουμε, καθώς παθαίνουν ένα είδος νανισμού: τα όργανα τους μεγαλώνουν κανονικά, όχι όμως το σώμα τους. Δεν τους αρέσει να ζούνε μοναχικά καθώς έχουν μάθει να υπάρχουν σε αγέλη και από την φύση τους είναι κοινωνικά. Πρέπει να έχεις είτε ένα πολύ μεγάλο ενυδρείο για να τα τοποθετήσεις, είτε μια ευρύχωρη λίμνη. Θέλουν επίσης φροντίδα. Σίγουρα είναι πιο ανθεκτικά από πολλά άλλα ψαράκια, όμως αν δεν τα φροντίσεις θα τους κάνεις κακό. Τα χρυσόψαρα, μοιάζουν πολύ με τον άνθρωπο

Ο άνθρωπος όμως είναι το πιο εγωιστικό πλάσμα του πλανήτη. Μερικοί μάλιστα, είναι υπερβολικά εγωιστές. Σαύρες, φίδια, χελώνες, αράχνες, κροκόδειλοι (!), οτιδήποτε υπάρχει εκεί έξω, το φέρνουν σπίτι τους και προσπαθούν να το κάνουν κατοικίδιο. Εξάλλου, το ίδιο δεν κάνουν και σε άλλους ανθρώπους; Τους συμπεριφέρονται όχι σαν ίσους, αλλά ως κατοικίδια. Δεν τους απασχολεί τι θα δώσουν, αρκεί να παίρνουν. Και τι παίρνουν από τα κατοικίδια; Ικανοποίηση; Έλεγχο; Εγωκεντρισμό; Δεν υπάρχει ανταλλαγή συναισθημάτων, και ότι «χαριτωμένο» μπορεί να εξωτερικευθεί από το «κατοικίδιο» το εκλαμβάνουν ως αγάπη. Και τι παθαίνουν τα κατοικίδια; Μαθαίνουν να ζουν με την ανάγκη του «ιδιοκτήτη» τους, καταπνίγοντας ένστικτα και αποδεχόμενα αυτή την αναγκαστική πραγματικότητα σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θεωρούν «ζωή» αυτό που βιώνουν και όχι αυτό που πραγματικά πρέπει να βιώσουν.

Παίρνουμε τα χρυσόψαρα συνήθως σε πλαστικά σακουλάκια γεμάτα με ελάχιστο νερό από το προηγούμενο περιβάλλον τους και τα τοποθετούμε σε στρογγυλές γυάλες εγκλωβίζοντας τα στην δική μας πραγματικότητα, στον δικό μας κόσμο. Προσποιούμαστε πως τα φροντίζουμε (κάπως πρέπει να περνάμε τον ελεύθερο χρόνο μας), τα ταΐζουμε, αγνοούμε αυτό που πραγματικά χρειάζονται (αν τους ενοχλεί πχ το φως, η τηλεόραση, η φασαρία…) και απλά τα χαζεύουμε. Είμαστε οι «ιδιοκτήτες» τους, μας έχουν ανάγκη! Και τα ψαράκια, εγκλωβισμένα σε έναν χώρο που πια θεωρούν κόσμο τους, περιστρέφονται ασταμάτητα γύρω-γύρω και πέφτουν με φόρα πάνω στο γυαλί όταν μας δουν να πλησιάζουμε με λίγη τροφή…

Το ίδιο κάνουμε και με τους ανθρώπους (εξάλλου είναι αλήθεια πως από τον τρόπο που συμπεριφέρεσαι στα ζώα φαίνεται και πως είσαι με τους ανθρώπους. Την ζωή –σε οποιαδήποτε μορφή της- πρέπει να την σέβεσαι. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να σεβαστείς και τους άλλους, διαφορετικά θα θεωρείς πως βρίσκεσαι πάντα μερικά σκαλοπάτια ψηλότερα). Τους μαθαίνουμε να μας χρειάζονται και αυτή η ανάγκη γίνεται συνήθεια. Πολλές φορές αμφίδρομη συνήθεια. Τους εγκλωβίζουμε σε ένα περιβάλλον περιορισμένο και ασφυκτικό, προσφέροντας όποτε χρειάζεται λίγο «τυράκι» ώστε να επιβεβαιώσουμε αυτή την ανάγκη, να την εξασφαλίσουμε. Φυσικά, υπάρχει και η υγιής ανάγκη, αυτή που δεν επιβάλλεται αλλά αναγνωρίζεται, όμως στην περίπτωση των «κατοικίδιων» είναι αυτό το «τυράκι» που κάνει όλη την δουλειά. Όταν δίνεται σε κατάλληλες ποσότητες και την σωστή στιγμή, η ανάγκη γίνεται αυτοσκοπός. Το «κατοικίδιο» φορά παρωπίδες και κλείνει τα αφτιά του. Πολλές φορές μάλιστα, δεν είναι ένας αλλά πολλοί αυτοί που θέλουν να γίνουν ιδιοκτήτες του ίδιου κατοικίδιου, και η σύγχυση μεγαλώνει. Έτσι, ακόμα και αν υπάρχει φυσική τροφή μέσα στην γυάλα, τα ψαράκια πάλι θα πέσουν πάνω στο γυαλί μόλις αντιληφθούν πως κάποιος τα πλησιάζει. Γιατί έτσι έμαθαν να τρέφονται.

Κάποιοι άνθρωποι έχουν στο αίμα τους την «ιδιοκτησία», έτσι έχουν μάθει να συμπεριφέρονται και συχνά, δεν το αντιλαμβάνονται πως συμπεριφέρονται σαν ιδιοκτήτες. Έχουν όμως και αυτοί ανάγκη τα κατοικίδια, γιατί πρέπει να κυριαρχούν. Και να χαζεύουν. Και να προσφέρουν «τυράκια» και μικρές δόσεις αγάπης, περισσότερο με λόγια παρά με πράξεις. Θα σου μιλήσουν για «ελευθερία» αλλά δεν θα στην προσφέρουν ποτέ. Και σαν βρεθεί κάποιος που θα θελήσει με όποιο τρόπο γνωρίζει η μπορεί, να απελευθερώσει το κατοικίδιο, εκείνο θα στραφεί εκεί όπου νομίζει ότι υπάρχει η ανάγκη και όχι στην ελευθερία. Και το κατοικίδιο συμπεριφέρεται μετά και στους άλλους σαν κατοικίδια. Θα ζητά γιατί έμαθε να έχει ανάγκες αλλά δεν θα δίνει γιατί δεν αναγνωρίζει τις ανάγκες των άλλων. Η ζωή του είναι περιορισμένη και επειδή δεν μπορεί να την επεκτείνει έξω από την γυάλα, απλά θα την καθαρίσει από τα «παράσιτα» πιστεύοντας πως έτσι θα δημιουργήσει ξανά χώρο για νέες ανάγκες. Όμως ο χώρος είναι πάντα ο ίδιος, είναι πάντα η γυάλα και πάντα μέσα σε αυτή την γυάλα θα βρίσκεται. Και κάποια στιγμή, όλη αυτή η θετικότητα (η ανάγκη της θετικότητας) που πιστεύει πως χρειάζεται για να είναι καθαρή η γυάλα, θα στραφεί εναντίον του. Γιατί στην πρώτη σοβαρή δυσκολία θα συνειδητοποιήσει πως είναι απλά ένα κατοικίδιο και πως τότε μπορεί αυτό να αποτελεί το «παράσιτο» που πρέπει να καθαριστεί.

Όμως τα χρυσόψαρα δεν είναι κατοικίδια. Και δεν τους αρέσει η μοναξιά

Μερικές φορές, ακόμα και σε συνθήκες αναγκαστικού εγκλωβισμού, η αγάπη μπορεί να φορτίσει με κάποια παράξενη ενέργεια, ακόμα και το αδύνατο. Τα δυο ψαράκια αποδείχθηκαν ζευγάρι και σαν ο χώρος μεγάλωσε λιγάκι (όχι βέβαια αρκετά) συνέβη κάτι απίστευτο. Άρχισαν να γεννούν και το μικρό ενυδρείο γέμισε εκατοντάδες μικρά μπαλάκια! Οι συνθήκες δεν ήταν καθόλου καλές, ο περιορισμός αφόρητος, παρόλα αυτά όμως, αυτή η κατάσταση προσπάθησε να αντιμετωπιστεί με σεβασμό και αγάπη και αυτό έδωσε μια «δόση» ελευθερίας στα μικρά πλασματάκια. Το ζευγάρωμα ήταν αληθινή μαγεία, η χαρά τεράστια. Ήταν η στιγμή που ο «ιδιοκτήτης» παραμέρισε κάθε ιδιοκτησία και προσπάθησε να γίνει ένα με αυτά τα ψαράκια. Οι ελπίδες ήταν μηδαμινές, δεν υπήρχε κατάλληλος εξοπλισμός και το αποτέλεσμα έμοιαζε προδιαγραμμένο. Οι ψυχούλες που έβγαιναν με θόρυβο μέσα από τις μπαλίτσες, είχαν ελάχιστες ελπίδες να επιβιώσουν. Η προσπάθεια όμως, με τα ελάχιστα μέσα που μπορεί να διαθέσει κάποιος «αδαής» ήταν τεράστια και γεμάτη αγάπη. Και κάθε ψυχούλα που δεν τα κατάφερνε ήταν και μια μαχαιριά στην καρδιά.

Η «ιδιοκτησία» επέστρεψε όμως και τα κατοικίδια άρχισαν να συμπεριφέρονται και στους άλλους ξανά ως κατοικίδια. Η τελευταία ψυχούλα έδωσε μεγάλη μάχη αλλά δεν τα κατάφερε. Οι συμπεριφορές άλλαξαν, κυριάρχησε μια αδιαφορία και ευθύνες εκατέρωθεν. Και κάθε νύχτα που περνούσες από το δωμάτιο για να πας στην τουαλέτα, έβλεπες το αδειανό μπολάκι στο οποίο πάλευε να επιβιώσει εκείνη η ψυχούλα και έκλαιγες σα μικρό παιδάκι. Γιατί ήσουν υπεύθυνος για αυτή την ζωή, όφειλες να της δώσεις αγάπη και όχι να φερθείς σαν ιδιοκτήτης. Αυτό το άδειο μπολ, δρομολόγησε πολύ περισσότερα απ’ όσα έπρεπε…

Τα δυο χρυσόψαρα έμειναν μόνα στο ενυδρειάκι τους, ακόμα σαν ζευγάρι, ακόμα ζητιανεύοντας στην επιφάνεια του νερού λίγη τροφή. Ένα μικρό ενυδρείο μέσα σε ένα πολύ μεγαλύτερο και το καθένα τους γεμάτο κατοικίδια και ιδιοκτήτες. Το θηλυκό αρρώστησε. Άφησε την τελευταία του πνοή στα χέρια μου. Η αίσθηση του να κρατάς αυτό το κορμάκι στην παλάμη σου (για εμένα τουλάχιστον) ήταν αφόρητος πόνος. Το μυαλό όμως δούλευε στο φουλ, τα άσχημα νέα έπρεπε να μεταδοθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο γιατί εκείνα τα μάτια όταν δάκρυζαν ήταν ακόμα μεγαλύτερος πόνος. Ήθελα να θάψω το ψαράκι στον κήπο (ναι, δε με απασχολεί αν σε κάποιους αυτό προκάλεσε γέλια – είμαι απίστευτα συναισθηματικός και ναι, κάθε απόγευμα είχα σκοπό να πηγαίνω στο μνήμα που θα έφτιαχνα και να αφήνω ένα μικρό μπαλάκι τροφής), άλλα όσο κι αν το ήθελα, δε με άφησαν.  Για όλους ήταν μονάχα ένα ψάρι, για εμένα ήταν μια ζωή για την οποία είχα ευθύνη. Μια ζωή που αγάπησα. Ήταν επίσης και ένας υπέροχος δεσμός με τον άνθρωπο που αγαπούσα, ένιωθα πως μας ένωνε περισσότερο.
     Το έθαψα όμως στο αγαπημένο μου μέρος. Εκεί στο «μπαλκόνι» μου, στην σκιά που προσφέρει ένα μεγάλο αρμυρίκι και με θέα την θάλασσα. Στο μέρος όπου περνούσα όλο τον μοναχικό μου χρόνο παλεύοντας με σκέψεις και συναισθήματα και νόμιζα πως βγήκα νικητής, αλλά αποδείχθηκα χαμένος. Και όσες μέρες παρέμεινα στο νησί, πήγαινα κάθε μέρα και άφηνα ένα λουλουδάκι και ένα μπαλάκι τροφής…

Τα χρυσόψαρα δεν είναι κατοικίδια. Θέλουν χώρο, φροντίδα, αγάπη και ελευθερία. Μην πάρεις ποτέ χρυσόψαρο για να παίξεις, δεν είναι παιχνίδι. Οι καρδιές μας είναι χρυσόψαρα. Δεν χρειάζονται ιδιοκτήτες και δεν είναι κατοικίδια. Είναι καρδιές ελεύθερες, καρδιές που δεν μισούν, καρδιές που χρειάζονται όσα πραγματικά χρειάζονται, καρδιές γεμάτες αγάπη, καρδιές που πονούν πάρα πολύ, καρδιές που μπορεί να ραγίσουν. Οι ιδιοκτήτες πρέπει να αποδεσμεύσουν τις «ιδιοκτησίες» τους και τότε θα τις αγαπήσουν πραγματικά. Δεν θα χρειάζονται πλέον κατοικίδια αλλά αληθινή συντροφιά. Και τότε θα νιώσουν πραγματικά υπέροχα...




Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Πες την γνώμη σου....

Όλα Τα Γίδια Είναι Ίδια - olatagidia.blogspot.com